13 Aralık 2012 Perşembe

aslında

sabaha karşı 6 sularında birkaç kısa rüya gördüm. hepsini tam olarak hatırlamıyorum. seninle bir cafe'de idik. önümüzdeki masanın boyu kısaydı. kasıklarının biraz üstü ile göbek deliğinin arasında bir yerde bitiyordu. çünkü üst bedenin uzun gelmişti. karşımda kıkırdıyordun. mutlu iki kişiydik. elinde benim sevdiğim bi kupamı tutuyordun. beyaz, minimal bir kupa. "edaağ, bak bak sen böyle mi tutuyordun, hı hı? böyle mi mmm.." diyip iki elinle kupayı kavrayıp karşılıklı parmaklarını birbirine kenetliyordun. gülümsüyordun, hatta kahkaha atmıştın kupa tutuşuma. hep sesin vardı, kupayı sürekli dudaklarının hizasında tuttun. gözlerini ve alnını hatırlıyorum. çok seviyordum. 


bunun hemen ardından ve son olarak: iş yerimdeydim. saat üç sularında yine bir başıma çalışırken Mehmet Bey yanıma geldi. mütemadiyen terliydi ve yüzünün belirli yörelerine dağılan kırmızılıklar vardı. başımda durup benden yapmamı istediği işi anlatıyordu. kesik kesik konuşmalar. dikkatini anlatacağına tam olarak veremiyordu. sıkılmıştım. ara ara yüzümü bilgisayardan alıp dinlediğim etkili olsun diye yüzüne bakıyordum. bunu neden yapıyordum? daha çok bilgisayara bakmak istiyordum. ama Mehmet Bey'in yüzünde somutlaşan, sıkıntılı bir ifade vardı. işte görüyordum. ciddi bir şey anlatırken sesi tizleşiyor, işimin üstünde otorite kurma güdüsünü hissettireceği yerde ise gülmesi geliyordu. bunları ona sıkıntısı yaptırıyordu. ilk defa dosyayı iki eliyle tuttuğunu görüyordum. dosyayı dudaklarının üstüne götürüyordu işte o arada kasları omuriliğini yenerek gevşiyor ve fütursuzca gülümseyen bir surat beliriyordu. yanakları neyse neyse; son sıra gözlerinin de içi gülüyordu. artık öyle bir hal aldık ki; anlattıklarına itimat gösteremiyor, sürekli bu yaşlanmanın tahayyülüme etkisiyle genişçe bir ağaç gövdesinin kıpırdanışlarını izliyor gibiydim. terlemesi artıyor. mimiklerinin peşi sıra bir yığın ingilizce, farsça, arapça cümleler kuruyordu. Mehmet Bey türkçe bilmiyor ki. hızlanıyordu. elinde dosyaları sıkıca tutmuş, kağıtta parmaklarına inen terle büyükçe lekeler bırakmıştı. ne oluyordu? bana baktı. ağlamağa yakındı. ne yapacağını merak ediyordum. en başından beri istifimi bozmamıştım. Mehmet Bey son sıra iyice kötü bir insan olmuştu. sıtkımı sıyırmıştım. his bile edemiyor idim. biraz yakınlaştı ki eyvah, teri bana damlayacak şimdi diye düşündüm. yaklaştı. yaklaştı. güldü mü? ağladı mı? bedenini bir anda sağa çevirdi, elinde dosyasıyla epey yüklü bir hırıltı çıkartıp koşarak kendini kapının karşısındaki bal rengi duvara çarptı. işte. ağlıyordu. bir daha çarptı. içindeki neyse, dışarı çıkmadı.

14 yorum:

Unisom dedi ki...

Rüyalarını daha sık yazmalısın.

Deniz dedi ki...

Belki o kadar erken okuduğun için oldu.

Unisom dedi ki...

Hayır olmadı ya da oldu. Yazmalısın işte.

Unisom dedi ki...

Rüyalarını yazarken bir müziğe ihtiyaç duyarsan diye:

http://www.youtube.com/watch?v=GKkeDqJBlK8

Unisom dedi ki...

Daha dolaysız doğrudan aktarımlar örtük bilincinimizi ortadan kaldırmak için aracı olabilir.

Deniz dedi ki...

Evet rüyalar aracı olabilir. Pek çoğunu hatırlamakta zorlanmam belki de örtme isteğimi yenemediğimden. Yenmek ister miydim? Hayır.

Deniz dedi ki...

O müziğe ihtiyaç duyuyordum, rüyalarımı hatırlamam için işe yaramasa da belli rüyalar görmeme sebep. Peki operanın insan aklından çıkmış olduğu? Büyük bir kompozisyondayız. Belki yaşarken onu okumak istemeyiz. Ama burda gördüğümde aklıma gelen: 'ilgi' yedirmeği ve yemeği sevdiğim bir şekerlemedir.

Unisom dedi ki...

Hayır aslında, rüyalar aracı değil olamz da. Biyolojik ve psikolojik açından bakınca zaruri bir durum, kanın damarlarda dolaşması gibi bir şey... Keşke istenince yenebileceğimiz bir durum olsa.:)

Aracı olacak şey anımsadığın rüyaları olduğu gibi yazmandı. Zira niyeyse okurken, kendine ket vurduğun yerler olduğuna kanaat getirdim.

Unisom dedi ki...

Yeni rüyalar görmene sebeb olan müziğe yardımcı olabilmek, benim için tarifsiz bir mutluluk...

Rüyalarını yazmanı dört gözle bekleyeceğimi bilmelisin.

Unisom dedi ki...

"Şekerleme"nin yanında muhakkak aromalı içecekler de olmalı!

Deniz dedi ki...

Evet kendime ket vurdum, onu ben hep yaparım ama en az yaptıgım yer burası. Hatırlamama isteğinden bahsetmiştim, o yenilebilir işte. mm yenilebilir ki bence hepimiz yenilebilir bir şekeriz. Ben içecek istemiyorum=)

Unisom dedi ki...

Bu bir istek mi hakikaten. Hatırlamıyorsan nedenleri vardır. İstediğin için hatırlayorsan bile gün gelir hatırlamadığın için hatırlamak zorunda kalırsın. Aman Allahım bir sözcükten bir cümle de bu kadar çok bahsedilibelir. :)

Unisom dedi ki...

İçecek istemediğine emin misin? Sonradan şekerlemeler midene oturmasın.

Deniz dedi ki...

Evet bu bir istek. Çünkü daha az rahatsız edici bir hatırlama için görüntüyü kaybedebiliriz; lakin hissiyatı durdurmak ve geride bırakmak mümkün değil ki. İşte senin de bahsettiğin hatırlama hislerle alakalı o sıkışma ve kıvranma hali. Sanki.

Hıhım mideme otursun.