2 Temmuz 2012 Pazartesi

beyaz bluzlar

rahat bırak beni deyip siktir olup gidiyordu. sonra dönüyordu. yine dönecekti, biliyordum. ama rahat bırakmak istemiyordum. niçin? ben salak mıydım, hiç anlamıyordum. acı çektiğim kadar çektirmesini ve kıvrandırmasını da öğrenmiştim ve aman vermiyordum.

AMANN!

vermezdim, ben öyleydim.

bencildim. Aslan burcuyum; şehvetim de, vermeyişim de, kaybediş ve kazanışım da büyük, 'öyle olmalı' güdümle tırmalıyordum. tırmalanan yer ha onun götü ha benim kollarım olsun, ne ki? kendimi kollarımla sarmalar, tırnaklarımı kollarıma geçirir sarmalayışımdan kendimi kurtatır gibi ellerimi aşağıya doğru çekip .. sus tamam salak.

geceliğimin sonuna yolculuk. alın size oyun yaptım. tumblr çıkmışken blogspotta dolanan, takip edenleri seviyom.

koca kız oldum, öpüşelim mi?


5 yorum:

göknur dedi ki...

İyiymiş.
Hani bir yaratımın oluşmasında illaki yaşanmış-lıklar değildir neden ama bazen de yaşanmış-lıklar etken... Değil mi?

göknur dedi ki...

Aman verme şekerim!
Hele ki söz konusu bir erkekse :)

semra özden dedi ki...

Değerli blog kullanıcısı siteniz hakkında çok olumlu tepkiler görüyoruz Tuzla halı yıkama olarak paylaşımlarınızı ve makalelerinizin devamını diler teşekkür ederiz...

Deniz dedi ki...

söz konusu bir erkekse.. işte bilemedim şimdi.

Unisom dedi ki...

Küçük bir kız iken kadınlara erkeklerden daha çok ilgi duyduğum için suçluluk duyardım.