im only happy when it rains

9'larla aram iyidir

2012-02-13T00:42:00.000+02:00

ben zeyna'yı çok özledim, belki de ondan süse pek düşkün değilim. izledim yani :// makyajsız ve topuksuzum. ben de niçin sevemiyorlar diyorum. ortalamanın üstünde yüz hatlarım var hatta bir şey daha söyleyeyim mi bazen çekici bile olabiliyorum. ama çoğu anlarımda bunların hiçbirine sahip değilmişim gibi kendime hoyratça davranmayı gayet de kolay benimsedim.

(bu tarlalarda hep kendimden koşuyorum.)

bir el hayatıma dokunuyor, bir his beni peşinden koşturuyor, bir his beni sırtımdan ittiriyor, öyle bir kuvvet ki..

o histen ordu yaratabiliyorum.

bizler bir histen bir ordu yarattık. huzursuzuz.

(boyuna susuyorum, sustukça susasıyorum, öyle çok ki.)

adamı daha önceden sokakta, durakta, otobüste görmüş olmalıyım. görmüş de geçirmiş olmalıyım. gözlerim.. sabah erkenden kalktım derse geç kalmamak için. günün geri kalan yaşanacak 17 saatini unutup avare avare kendimi yalnızca okula varılacak 2 saatlik otobüs yolculuğuna hazırladım. gözlerim... adamı ikinci vesaitime binmeden görmüş olabilirim, sabahleyin adamla birlikte aynı durakta bindiğim otobüsü beklemiş olabilirim, adamla birlikte aynı otobüsü beklemiş ve beklediğimiz otobüse binmiş, en az 40 dakika seyahat etmiş olabilirim. bunların hiçbirini anımsayamıyorum; ama gördüğümü biliyorum. neyse, dedim. çok sıvı tükettim, muhabbetin seçici geçirgenliği yoktur, hep geçirir öyle değil mi? ama benimle girizgahı yapılan muhabbetlerin pek de bir şey geçirmediğini karşılığınızı vermememden anlayabilirdiniz. anlamadınız canım. ben niye hep dinledim onu da bilmem. oysa sizinle ateşli bir münazaraya girişmeyeceğimi de biliyorsunuz. HİÇBİR ZAMAN HEM DE.

eve dönüş vaktimi 1-2 saat daha uzatacaktım.

en son 3 saat uzamıştı ki karaköy-beşiktaş arasında ağaçların sayıca fazla, yerdeki yaprakların ağaçlardan da fazla olduğu ince ama genişçe kaldırımda resmen yürümüyor, uçuyordum inanır mısınız?

"...Benzerin yok dans edenler içinde,
Yok ayakları senin gibi kanatlı."

öfkeden miydi neydi.

yine kulaklığımı çantamdan çıkarmak için vahşice çekiştirirken kablosu kopmuştu önceki gün. arabaların rasgele gelişleriyle onların hızlarına meftun bir kütle çekim kuvvetiyle; o hızımda bile yollarında geçerken kendilerine çekiyorlardı beni.

durağa vardım, az bekledim, iki adımda bindim. yağmur daha ikinci durağa varmadan başladı. ben cam kenarına oturmuştum, öyle rezil ki camdan sular koluma doluyordu. üstelik yanımda bacaklarını açabildiği kadar açıp öyle rahat oturan adamın dizi dizime değmesin diye kastım kendimi. sizden bu edepsiz oturuşunuzdan dolayı nefret edebilecek gaza getiriyorum kendimi. sonra diyorum nefret filan, boşversene nedir yani? bu rahatsızlık hali hiç de 20 dakika önceki uçma durumunun devam filmi olamaz, tutmaz bu. ya Derya abiyi ne zamandır görmemiştim, yanıma gel de bu berbat yeri sana vereyim gülümsemesini içtenlikle fırlattım. kayıtsız kalmadı hatta pek şaşırdı yüzü. arabaya doluşuyorlardı, hemen o dakikada gelemezdi de birkaç durak geçince oturduğum yerin hizasına yaklaştı. nasılsın Derya abi? ne uzun zaman oldu görüşmeyeli, ben pek uğrayamıyorum oda'ya. bilirsin tez mez. ya ben hatırlayamadım seni. Derya abi ben oda'dan Deniz. bana iş ayarlamıştın fuarda, üstelik MMO'nun dergilerini de 5 gün paketlemiştim, hatırladın mı? ya aklım dağınık biraz gerçekten hatırlayamadım. bu arada şaşkınlığı gerçekten hastalık gibi yüzünü sarıya boyamıştı, çakmalıydım. ya Derya abi burs almıştım senden, Devrim ablayı hatırladın mı? O bursu ayarlamıştı, Çetin abinin eşi. maille ayarlamıştın diğer işleri de, odada muhasebeye bakmıyor muydun sen yoksa ben mi başka departmandakilerle karıştırdım seni? allah allah... ya be, ya nas, De, ya benim adım Derya benim ikizim var o da Devrim ama ben seni tanımıyorum oda diye nerden bahsettiğini de anlamadım gerçekten. yalnız sen benim abimi nerden tanıyorsun? ne nasıl Devrim abla senin abin mi? ne? odadan değ, adın Der, ama? nasıl ya adın Derya, ikizin Devrim? pardon ben, özür dilerim.

nevizade sokağı’ndayız, yol boyu meyhane..*

2012-02-10T10:57:00.005+02:00

şimdi sizi bi kızla tanıştıracağım tüm bluzleri Medium olan.

söylemesi çok güzel kelimeler var. earl grey. gokhan'ın hazırladığı cdlerin içinde Mary and Max diye bi film vardı, aylarca izlemeyi reddettim saçma sapan bişiydir, aşktır, meşktik izlenilmez diye. neyse izledim işte. adı earl grey olan bi adam vardı. filmi öyle sevdim ki daha kimseye önermedim.

gökhan ismini gokhan olarak yazmayı da çok tercih ediyorum bu aralar. ama ösüz telaffuz etmek biraz zor. damak yapısı sanırım. bi de hunharca kelimesi var, neden ona da hisler besliyorum.

bence çirkin kızlar sadelikle kol kola olmalılar. taktıkları o koca koca boncuklu kolyeler/bilezikler, o parıltılı küpeler, efendime söyleyeyim o dudağından bal damlayacak gibi duran ışıltılı rujlar filan sizi daha güzel yapmıyor. lütfen, gerçeğini benimsemek öyle kolay ki. nerden bulursunuz o iğrenç şıkırtıları, anlamam öyle zor ki. yine de açtırdınız kutuyu söyleteceksiniz kötüyü: ben de turkuvaz taşını çok seviyorum. unutmazsam bir çift küpemin ve bir adet bilekliğimin fotoğrafını çekip bir zamanda sergilemeyi dilerim.

ben efendime söyleyeyim sağır sultaanım sen anla.

bazı sabahlar çok deli kızın çeyizi gibi.

birinizin Hakkımda kısmında inler itim dinler götüm yazıyodu. ananemle ben beğendik seni.

mesela evde bir ayağı daha kısa bir eşya var sağına soluna yatan, hemmen topal ayşe diye kızıyorum ona. insanlarla aram yok, anlayacağınız eşyalarla da.

azalarak biter mi insanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum diyen tip? ben mesela hayvanları çok seviyorum ama insanları tanımıyorum. patronumun evinde Gigi, Bonish ve Brigitte var. adlara göre tahmin edersiniz shih tzu olanı, american cocker olanları(!). ben çoğu zaman kendimi tanımıyorum da. toplumun ahlakına göre ters köşeye yatma meyilimden değil, kendimi irdelediğimde hep başlangıçta takıldığımdan.

her ne ise işte, her ne ise.

parlayan anlatımlarım yok, bu insanlar bot mu?

hani şu elleri hep soğuk olan kadınlar var ya, hah işte ben de onlardanım. ısıtmak için onları bacak arama sıkıştırıyorum, hiç farketmiyo yanımda/karşımda kimin oturduğu. acaba dedim bu sabah da metroda öyle ellerim bacak aramda oturduğum için mi yoksa bakılacak yüzüm olduğu için mi bakıyordunuz bana? belki biriniz cevap verirsiniz; ama yüzümü görmediniz.

oturdum ve yazmak istedim, olmadı üzgünüm Cenk. ben yazmak istedim ama kelimeler? ,dedim. ya kelimeler hani? ,dedim. uykudalar canım efendim, uykudalar.

"az önce bir masal bitti, kimse bilmiyor... öpücük balığı bir iskelede, güneş altında çırpınıyor. ilknur'un gözlerinin işi var,benim yüreğim çoktan kovulmayı hak etmiş, boşta gezer... uzaklarda küçük bir çocuk, uyuklamış ninesini sarsıp ''bana masal anlat.'' diye ağlıyor... diyelim ki öyküsünü yazdım, beş para etmiyor."

*azalarak bitiremem atilla atalay sevgimi. çoğalarak soğudum ben hep ki.

Yatağımda küçük bir kız. Yanına yattığımda uyanır gibi oluyor. "Anne, ağzım öpücüklerle dolu".*

2012-02-05T01:03:00.001+02:00

Büyüdüm. Gene de zaman zaman, benden başka herkesin bir birlikteliğin parçası olduğu inancı içinde kendimi hâlâ grubun dışında hissediyorum.*

**Liv Ullmann,
Değişim
Afa Yayınları,
İstanbul 1988
s. 34

bugünlerde suratsızım, somurtuyorum.

2012-02-01T10:56:00.009+02:00

æ yeni kayıt? yeni değil ki bu, kaç çarşambadır düşündüklerim bi sana mı yeni? boşversene...

geceleri uyuyamayan ben yeni duş almış halimle pencereden bedenimin yarısını sarkıtarak sigara içtim, saçlarım ıslaktı, karın yağması durmuştu. artık yağmalamıyordu. ben de sarkabildiğim kadar sarktım, kimsenin görmemesi-öyle umuyorum- iyi oldu yoksa annemlere lâf gelir miydi bilmiyorum ama hastalandım. her yerim ağrı içinde. yine olsa yine sarkardım, saçlarımdan tokayı herkese çıkaramam; ama o gece dünyanın bir yerindeki o sokağa çıkardım. iyi de oldu. dalgalandık.

ya bence bu da saçma: hayatlarımız tanrı'nın durumlarından oluşuyor bence. o'nun durumlarından ibaretiz, hepimiz bir durumuz. durum. durum. drums.

æ acaba günlük tutmaya devam etseydim; her salı günü yazdıklarımı okuyunca periyodik olarak düşünmüş/eylemiş/yemiş/varmış/ayrılmış/çizmiş/dinlemiş/kulak vermiş/.. şeylerin olduğunu görecek miydim? ben günlüğüme böyle şeyleri mi yazıyordum ki? boşversene...

æ sonra saklambacı aradınız, lâ'yı gıdıkladınız. (tanrım, keşke siz de orada olsaydınız!)

lâ'yı gıdıklamak. bas bas dur, bas bas.

æ çok güzel bir yer biliyorsa orda kahve içsinler.

æ yanında kitap getirir misin? dokunamam mı? boşversene...

bu yukardakiler ne saçma, aslında birşey anlatmayı istemek. saçma olan o, neden ki? anlaman gerekir anlatmadan ya, ses çıkararak anlatmadan anlaman gerekir senin. insan ne işe yarıyor ki öyleyse? anlamıyorsan ne işe yarıyorsun? bi boka yaradığın yok canım, sadece internet bağlantın var. birinden iki çift lâf beklemek seni heyecanlandırıyorsa ne diyim ben sana Deniz?

`bir soru sorulabiliyorsa eğer, cevaplanabilir de`

2011-12-21T23:37:00.002+02:00

"kendini aldatmamaktan daha zor birşey ?

..."

saçıma dokunma*

2011-07-15T23:48:00.007+03:00

"saçıma dokunma" diyorsun masal saçan bir sesle.*
ekmek gibi dilimlediğimiz yatak sarılmış bize,
bırakmak istemiyor.
kasıklarını öperken "saçıma dokunma" diyorsun;
dilimde gezdirirken seni,
"saçıma dokunma, n'olur"...
kapısı açılan bahçene girerken bir daha, bir daha
anılar dökülüyor göksarmaşıktan.
ikimiz de biliyoruz;
bir çözsem saçlarını,
bir daha söz etmeyeceğiz ayrılıktan.
saatlerin saçları olsaydı sevgilim,
bu kadar hızlı geçip gider miydi zaman?
ah sevgilim, ne diyecektim ben sana?
aç pencereyi ve dışarıya bak
son gecemizde kar altında kuğular.

şiir: Akgün Akova

tablolar: Iman Maleki

1. tablo: a girl by the window

2. tablo: sunlight

'ben çıplağım, çıplağım, çıplak'

2011-06-08T02:22:00.006+03:00

...

yapamazdım artık yapamazdım

yolun inkarından geliyordu ayak seslerim

ve umutsuzluğum daha büyüktü ruhum direncinden

ve o bahar o yeşil evham

penceremin önünden geçen

gönlüme

"bak" diyordu

"yol almamışsın hiç sen, batmışsın"

yeşil evham

füruğ ferrruhzad

aynaya yazılan rujlu yazılar

2011-05-29T21:54:00.002+03:00

"bilir misiniz, rüyada insanlar birbirlerinin gözlerine bakamazlar.

ve bakarlarsa çok ıstıraplı olur. derhal uyanırlar.

bence bu ferdiyetimizin kaba ve satıh tarafından kurtulma, birbirimize karışmaktan korkmamızdır.

bir nevi içten çalışan vicdan azabı."

Tanpınar, A Hamdi

ve

2011-05-10T16:36:00.001+03:00

olumlu geçen bir iş görüşmesinin dönüşünde

saat 11:00 sularında,

eskimiş asfalt mavisi nasıldır bilirsiniz,

öylesine bir mavinin üzerinde

sokaklarda birkaç pisi pisi bile yokken,

perdelerin arkasındaki insanlığın bedeni uyandırılamamış

yüzü daha mahmurluğun ağırlığındayken gözleri yarı aralı, ben

zindeliğin ayıklığında

evimin perdelerinin arkasındaki kendi insanlığıma

elimde anahtarım,

omuzumda yeşil bir çanta,

üzerimde kısa bir ceket ile daracık keten bir siyah pantolonun içinde

kıvırta kıvırta kıçımı,

yürekten gülümseyerekten yaklaşmayı

yerinde buluyorum, naif.

tanrım!

yalnızım sevimliyim ve.

`mimozalar` hatrına

2011-04-19T16:00:00.000+03:00

"ve yine denendiğinde..."

2011-02-26T16:08:00.000+02:00

"Allah kuluna kâfi değil mi?"

illusions and traces

2011-02-20T01:41:00.000+02:00

duygular tehlikelidir, farketmezsin;

ama bumerang gibi

sana dönebilir

o’na umarsız(ca) attığın

her tohum.

babı-ali dedikodusu

2011-02-15T23:46:00.000+02:00

istiyorum ki içimdeki cenk son bulsun.

`benim gibi sonsuz bir at,

hiç koşmuyorken de attır.`

`-şey... tekrar görüşebiliriz, biliyorsun değil mi?

-erkek arkadaşım var.

-olmasa şaşırırdım. önemli olan onun olduğunu bilmemiz luli.`

cenk, sen beni etki-liyorsun,

yedirmiyorsun birşey.

fark ettirmedim ama sana yine yenildim.

anlatamadığım şeyler var,

şimdi onları yazmaya çalışıyorum.

epey yüklü bir gündü.

yalnız ;

mezarı hak etmem için insanlığımın hangi erdemini öne çıkarmam gerekiyor?

mezarı hak etmen için insanlığının hangi erdemini öne çıkarman gerekiyor?

savaşmalı mıyız?

öpüşlerimiz...

evet.

mutlu bir rastlantı sonucu yarı aralık duran bir kapıdan...

gizli savaşlar

2011-02-10T01:14:00.000+02:00

"...belki de bunu psikanalitik etiğin bir düsturu, Lacan'ın ünlü "arzusundan vazgeçme" düsturunun bir öznelerarası ilavesi haline getirmeyi göze alabiliriz: ötekinin fantazi mekanını herhangi bir biçimde ihlal etmekten mümkün olduğunca kaçın, yani ötekinin "tikel mutlağı"na, kendi anlam evrenini mutlak bir biçimde kendine özgü bir yoldan düzenleyişine mümkün olduğunca saygı göster. böyle bir etik ne imgeseldir (mesele komşumuzu kendimizmiş gibi, bize benzediği sürece, yani onda kendimize dair bir imge gördüğümüz sürece sevme meselesi değildir) ne de simgesel (mesele, ötekine, simgesel özdeşleşmesinin, bizimle aynı simgesel cemaate ait olmasının -biz bu cemaati mümkün olan en geniş anlamda tasarlarsak ve "bir insan olarak" ona duyduğumuz saygıyı korusak bile- ona verdiğimiz haysiyetten dolayı saygı gösterme meselesi de değildir). ötekine bir "kişi" olma haysiyetini veren herhangi bir evrensel-simgesel özellik değil, tam da onun "mutlak biçimde tikel" olan yanı, fantazisi, asla paylaşamayacağımızdan emin olduğumuz parçasıdır. Kant'ın terimleriyle söylersek: ötekine her birimizin içinde bulunan evrensel bir yasadan dolayı değil, nihai "patolojik" çekirdeğinden dolayı, her birimizin "dünyamızı" mutlak ölçüde tikel bir biçimde örgütlememizden dolayı saygı gösteririz.

iyi ama psikanaliz işleminin amacı, tam da analiz edilen kişinin temel fantazisinin temellerini sarsmak, yani öznenin (simgesel) gerçekliğinin son dayanağı konumundaki temel fantazisine karşı bir tür mesafe kazanmasını sağlayan "özel mahrumiyeti" yaratmak değil midir? o halde psikanaliz işleminin kendisi, incelikli, o halde çok daha acımasız bir aşağılama yöntemi, öznenin ayaklarının altındaki zemini çekme, onu bütün keyfinin onlar etrafında kristalize olduğu o "ilahi ayrıntılar"ın nihai hükümsüzlüğünü görmeye zorlama yöntemi değil midir? simgesel düzendeki bir kusuru, bir tutarsızlığı maskeleyen bir "yalancıktan inanma" olarak fantazi, her zaman tikeldir - tikelliği mutlaktır, "dolayıma" direnir, daha büyük, evrensel, simgesel bir mecranın parçası haline getirilemez. bu nedenle ötekinin fantazisinin haysiyetini, ancak kendimizinkine karşı belli bir mesafe takınarak, fantazinin nihai olumsallığını yaşantılayarak, onu herkesin kendine özgü bir tarzda kendi arzusunun çıkmazını gizleme biçimi olarak kavrayarak anlayabiliriz."

metis yayınları

Slavoj zizek

Yamuk Bakmak

9/biçimsel demokrasi ve iç huzursuzlukları

bir fantazi etiğine doğru

fantazi mekanının ihlallleri

s.209-210

nadide saçmalar*

2011-01-30T01:43:00.000+02:00

"Behram' ın şarap içtiği orman köşkünde
Bir tilki yavrulamış, bir ceylan keyfinde.
Ömrünce yaban eşeği avlamış Behram:
Mezar da Behram' ı avlamış günün birinde."

Bazı oldu dalga geçtim, sindiremedim yazdıklarını beyefendi. Tuhaftı. Sinsiydi. Ne var ki;

cennetin sokakları senin ile benim,

senin ile benim için..

*işin keyfi bu.

öğleden sonraları...

2010-10-23T20:25:00.000+03:00

tanrım ne tuhaf! ben fena huylu bir kız mıyım? fena bir kız mıyım? hayat kelimesi hele, hele yaşam kelimesi ne kafa ütüleyici tefekkurlara müsaade ediyor yarabbi! ben yoruldum desem de bundan sonraki nefesi almayacağım deme lüksüm mü var sanki? neyim ben, ne oluyor bana? kendimden korktuğumu anlatamıyorum, hem de nasıl zangır zangır titreyerek. aydınlıktan çekinmeyerek tüm organlarım müthiş bir kurşun yağmuruna uğramış da hepsiyle birlikte çekinmeden etrafıma kanlarımı savurarak ağlıyoruz. ben nasıl bir mahlukum allahım? lütfen! insan kendinden korkar mı hiç? bu hayat ve şehir dedikleri mecralar öyle bir insanı yontan süratle ilerliyor ve genişliyor ki bir anda seni içine alıverecek ve yutacakmış gibi gelmiyor mu? insanlardan nefret etmiyorum. insanlardan nefret etmeyi bir an bile düşünmedim, bu sadece bir yalnızlık ihtiyacı.

osman ben ne fenayım bilemezsin

2010-08-31T10:34:00.000+03:00

NERELERDEN NEBAHAT

osman ben ne fenayım bilemezsin
içki bardaklarıyla öpüşüyorum,
bi de erkeklerle
boyalı bir güvercin gibi süzülüp gecenin içine
sana kancıklık ediyorum

yüksek ökçeli pabuçlar,
boyum kısa sen bilirsin
bi de eflatun eteğimi giyiyorum
habire gülüp şarkı söylüyorum

osman ben ne karıyım bilemezsin
erkekler hep aç, açık, bana hazır
çok ayıp vazgeçemedim şu huyumdan
hayır diyemiyorum ki kimseye
nereye çekseler oraya gidiyorum

osman valla da billa da kalbim temiz
durduk yerde seni özlüyorum
kara gözlerin düşünce içime
yerin dibine dibine geçiyorum

osman sen beni affet. ya da affetme.
bak harbi karıyım, herşeyi söylüyorum
tut be ellerimi. bi daha gitmem
seni bi baştan bi başa seviyorum.

PERİHAN MAĞDEN

kocaman kadınların çocuk olduğu an hep aynı mı?

2010-08-23T17:41:00.000+03:00

ah cemal abi, herkes sana özeniyor. ben yazdıklarının sahiplerine özeniyorum. sevgililerine, sevdiklerine. ben yazarken nadiren
bir kişiye yazıyorum. nadir anlarım da onlara öfkelenmekten ibaret.
yan yana duran iki kelimenin biri üç yıl önceye biri belki bu güne ait oluyor.

öpücük balığını da yedidir hatmediyorum. ne olacak yani, ne olacak yazamazsam, kim siktir olup gidecek. kim biliyor musun? kendin. ben, yani sen; gidersin, giderim. fena bu işler, kevaşe kalem oynamadı mı oynamıyor işte.
bu işin müteşebbislerini de mülakatla alsalardı iş yoktu, bana iş, benim işim yoktu. bende mülakat çizdirmekti; kestaneyi, cevizi, fındığı, inciri
çizdirmekti.

---

öyle bir bluz ki bulut giymişim sanki. sanki kral çıplakmış da melike de bulutları çekmiş üstüne.

---

kim sütü akan incir kim kuruyemiş?

kuru incir içindeymiş kuruyemiş.

kuru kuru yemiş.

---

kızım dünya, kıssadan hisse işte, anlasana.

kızım dünya, küçük esnaflık yapma.

kızım dünya, ne hinmişsin.

---

cemal abi seni unutacaktım, halbuki sen beni daima umutlandırdın. ne diyecektim bak, az daha bunu da unutacaktım.

sen bir şiir yazmışsın cemal abi, geçen gün gördüm.
sen bana bir şiir yazmışsın cemal abi, nereden anladıysa anlamış sevgili, senden alıp bana yazdı o da.

eline sağlık cemal abi, cemal sevgili, cemal baba, benim süreyyam.

---

Burkulmuş Altın Hali Güneşin

Sen bir çocuksun, annen sinirden bir de sevinçten doğurdu seni

yırtılan ipek sesiyle;

Bir çocuksun sen, bedeviler gibi ezberindeki şiirlerle bulmak
zorundasın çölde yitirdiğin yolu; yeryüzü şenliğinin azımsanamaz
bir parçasıdır yaktığın ateş, kıvrıldığın dönemeç, açtığın şemsiye,
kucakladığın yaşlı ağaç; iyi bir çocuksun; tuhaf çocuksun; ağzını
burnunu tıkasalar gözlerinle soluk alırsın; gözlerini bağlamaya
kalksalar el ve ayak tırnaklarınla; kalsiyum ve kalker destekler
seni, yeraltı suları destekler seni

yırtılan ipek sesiyle;

Bütün evler boşaltılmış, herkes dışarı dökülmüş; taşıtlar adam
almıyor, sinemalar tıklım tıklım, sokaklarda insan başlarından
bir nehir; meydanlarda insani tabaka görülmemiş bir çiçeğin
taçyaprakları gibi

yırtılan ipek sesiyle;

Sen ve seninkiler ovalarda değil, denizlerde değil, durgun ve
çalkantısız ve bulanık ve ılık göllerin dibinde büyüdünüz, sıkış
sıkış, en yalın, en ilkel, birbirinizi yiyerek. Arada sırada
güvercin kanadı bir aydınlıkla taranıyordu bakışlarınız, o kadar.
Bu yüzden seni başarı hanesine yazmıştır mavi oksijen; desteklemiştir
seni

yırtılan ipek sesiyle;

şimdi hınçla ve karışık dülüncelerle üflenmiş camdan burkulmuş
altın halini görüyorsun güneşin

yırtılan ipek sesiyle;

...

daha gün ışığı değmeden dallara, çekiyorlar perdelerini incir ağaçlı camlara.

2010-08-21T18:07:00.000+03:00

"onlardan çekindiğimi itiraf ediyorum."

---

"onu öptüğümde içimden kaynar sular akacakmış gibi."

bu cümleyi yazmadan önce:

"deli gibi dolanıp duruyordum bir aşağı bir yukarı. kim koluma çarpar, kim gözüme değer merak da ederekten savuruyordum bedenimi sahibini arayan aç köpekler gibi, hem bağımlı hem bağımsız ve ısırmaya can atar gibi, tehlikeli. suskun ve yıkılmaz ve kararlı. bulacağım elbet. beni de bulacaklar elbet.

incir ağacından akan süt, hayattır. ben dokuz defa beyaz sütüm. sevgilim üçte dördüm kadar beyaz sütü akan beyaz sütlü incir olsa.

tazeden az bayat.

düşündün mü hiç; ben kente indiğimde, açmış bir çiçeğin kökü hangi gebeyle yer değiştiriyor deprem ile?

hiç düşündün mü?

ne zaman ki yüzleşirsin, o zaman aynalar bile göstermeyecek beni."

bunları yazmıştım.

varoluş nabız gibi atan bir şeye dönüştüğünde zaman geçmek bilmez.

2010-08-13T15:23:00.000+03:00

üzmek istemem, canı acısın istemem. çünkü bir başladı mı o ince sızı inanın hiç dinmez. bir kıymığa kıyasla fazla sızlatır canı.
ama eğer o kıymık benim canıma batmışsa ..

ne olur ha ne olur? ne aptalca tanrım. bunlar nedir ki, ne ufacık şeyler.

daha ufakları var, bak sana ne göstereceğim;

[benden çekinmene sebep olan her ne ise bilmek isterim. nedir seni ürküten, nedir seni benimle ileşitime geçmekten alıkoyan şey? sorgulama olarak algılanmasını istemem bu yazdıklarımın. zira fazlaca samimi meraklarım bunlar.

hatırlıyorsan anlatmıştım en son görüştüğümüzde; ihtiyacım olan tek şeyin merdivenin en üst basamağında oturup bana "sana kırmızı ruj aldım!" diye seslenmesiydi. lütfen korkma o biri sen değilsin birtanem. bunu açık yüreklilikle söyleyebilirim ki seni hiç orada oturuken göremedim. eğer bundan kaynaklanıyorsa benimle iletişime geçmekteki bu çekingenliğin lütfen bunu sil at. hatta dileğin bu yönde ise benimle paylaş, ben de sana "fazla" içten davranmam. benim istediğim ve başta senden de bu yönde olumlu sinyaller aldığım; birbirimize karşı hesapsız davranmamızdı. sanırım sen bendeki bu hesapsızlığı gönül işleriyle karıştırdın-benim gönül işlerimle, aksi halde seninkinden bihaberim-.

bak birtanem, ben rahat olmaya çalışıyorum. bu "rahat" kelimesini anlaman için şöyle özetleyeyim tanıdıklarımı; benim dedem dindar bir insandı. ailemde konservatifler çoğunlukta ve onlar aşırıcılar. ailemde demokratlar da çoğunlukta ve onlar da aşırıcılar. benim başarmak istediğimse ne onlardan olmak ne de onlardan olmamak. ben onları gözlemlediğimde çok ortak yön görüyorum ve bunları tepkiye dönüştürmek yerine bunlardan fayda sağlamaya çabalıyorum. ne kadar zor biliyor musun? ailemdeki çelişki beni rahatsızlığa, bir yön seçmeye itse de ben bunu yapmayacağım. aşırılıkların üzerimdeki baskısı elbette yoğunlaşacaktır, o zaman ne yapacağım? ben biliyorum. öyle basit ki; ya evleneceğim ya da gideceğim. ki bana öyle geliyor ki gideceğim. fakat ben istedim ki gideceğim zaman iyi insanlarla gideyim. evet senden bir son beklemiyorum. sen de beklemiyorsun biliyorum. fakat benim de bir sonum olacaktır. eğer ki sen o sonda kendini görmek istemiyorsan bunu bana açıkça ilet. memnun olurum. diğer türlüsü nahoş. vallahi billahi nahoş.]

ps1: winston wolf'u çok özledim.
ps2: kadınlar hep dönerler.
ps3: unutma, o da bir genelleme.
ps4: seni seviyorum küçüğüm.

ben değil de bir arkadaş

2010-08-12T17:35:00.000+03:00

şimdi yazamıyorum; ama aklımdan geçenleri dökmek okumak kadar kolay değil.

Bir ara ne kadar da meraklıydım şiire, nesire. Ufacık bir dize dünyamı oynatırdı. “Şimdi” gelene kadar ne oldu o dünyaya acaba?

rose wine içerim yazları

2010-08-12T17:23:00.000+03:00

ve dinlemenizi çok isterim;

strawberries cherries and an angel's kiss in spring
my summer wine is really made from all these things
take off your silver spurs and help me pass the time
and i will give to you summer wine
mmm-mm summer wine...

inanın kimle paylaştığınız mühim değil. sadece sizin tatmanız bile bana mutluluk getiriyor.

hayat, amiyane bir tabir ise eğer..

2010-08-12T14:03:00.000+03:00

Tek eğlencemin yazmak olduğunu farkediyor ve bir iki dakika susuyorum. Sabah kahvaltı yaptığım halde çok lezzetli olduğunu bildiğim için, iş yeri istikametinde konuşlanmış simitçiden bir tane kaşarlı açma aldım. Çalışanlarının her sabah en az 10dk geç kaldığı ofise girer, hazır ışıklar açılmamışken açmayı hüpletir, ben açmayı bitirene kadar da kimse gelmez, üstüne de çayımı içerim diye tasarılar yaptım. Ofise girdiğimde ışıkların açılmamış olması benim için manasız derecede manalıdır. Geldim ışıklar kapalı, kimse yok. burada tuhaf bir ferahlık duyumsadım, tabi klimaların etkisini söylemem saçma olur. Açmayı yedim, kaşarlı kısmı bittiğinde Arzu girdi odaya. Kuyruğunu zaten yesem de yemesem de bir diye düşündürttü Arzu’nun zamansız odaya girmesi ve yemedim. Kalan kısmı paketin ucuna itip ağzını katlayıp masanın üstüne bıraktım. Oruç olan çaycı her sabah elinde tepsiyle ofise giriyor, iki espiri yapıyor ve çaylarımızı dağıtıyor. Tepsiyi ofisin ortasındaki ağzı kapalı kutunun üstüne koyuveriyor ve patronun masasının önündeki tartıya çıkıyor. Ben aklımdan bu sırada onuncu katta olduğumuzdan yer çekiminin ne kadar etkili olmadığını tartıyorum. O kilosunu tarttırıyor. İftardan sonra 700g farketmiş diye alay ediyor kendiyle. O sırada patron yerinden kalkıyor ve çekil bakiyim, dün 50 kiloydum sen gördün, diyor çaycıya. Tartının üstüne çıkıyor ve bak ben de 300g almışım, çok yemişim dün demek ki, diye kendince hiç de zor olmayan bir çıkarım yapıyor. Niçin zaman kaymasıyla anlattığımı söylemek isterim; çünkü bu rutin her sabah tekrarlanıyor. Bunları niçin yazıyorum? Kim bilir?

Staj kolay iş.

iş dedim bak.
işgüç.
iş ve güç.
ne işim gücüm olacak yahu.
hali vakti yerinde bir öğrenciyim.
gerçi sorun da halimin vaktimin yerinde olması ya. iş güç edinmeye uğraşıyoruz.
bakalım.
genç sivil rahatsız.

new direct message

2010-08-05T17:43:00.000+03:00

lanetli aşk tanrısı beni yalnız yakaladı
seni tek dostum olarak görmemeli miyim
duvardaki yazıyı okumalı mıyım
güzel şarkı söylüyor değil mi
ve sen de tıpkı bir ölü gibisin
her şeyin tersine döndüğü bir rüya gibi
bana karşı aynı çılgın hisleri duymuyor
şarkımdaki kederi duymuyor gibi
bir yerlerde seni arayan köylü bir beyefendi var
adam var
senin uzmanlık alanından eminim haz alacaktır
çünkü senin öpücüğün tüm haplardan daha iyi
çünkü seninleyken aşka inanıyorum
ne yaptığımın bir önemi yok
ne zaman ağlasam geliyorsun
üzgünüm efendim

kapılardan sadece biletli müşteriler geçebilir
hayatın ufak tefek serüvenleri işte
vazgeçebilirsin

saçlarım hafiften lüle ve koyu kahverengi olmasına rağmen çoğu zaman aralarından sarılar parlar.

across the universe*

2010-07-30T01:47:00.000+03:00

hani gündüzler kısalıyor ya

öyle bir zoruma gidiyor ki

gündüzler kısalıyor

zoruma o gidiyor

gündüzlerin kısalması

zoruma gi

den

öyle bir kısalmasıdır ki

gündüzlerin

zoruma giden

zor ol

kı

sal

sı değil mi gündüzlerin?

(yok-sa?)

*fiona apple'dan dinlenirse eğer.

gündüz yarasaları

2010-07-24T19:25:00.000+03:00

neyiz ki biz?
ilk ışınları görününce güneşin,
kaparız tepenin gözkapaklarını--
çam değiliz ki, kollarımız açık
ürpererek karşılayalım donuk ışığı.
gölgeler kısalınca çıkarız ortaya,
açıklıktır, aydınlıktır aradığımız,
parlaklıkta bulur gücünü görüşümüz.
tanımayız alacakaranlığı delen,
tepelerin arasından seçen bakışı.--
kör olmuş ışıktan gözlerimiz.
gündüz yarasalarıyız biz.

geceyi düşleriz gündüzken,
geceyken de gündüzü--
yitirebileceklerimiz yitiktir
onlardan uzaktayken -- ama
özleriz, döneriz yeniden
yitirmeden
yitirebileceklerimizi
yitiremediklerimize.
yitirebilirdik, deriz;
ama yalnızca bir fiil çekimi bu--
tutsaklıklara bağlamışız özgürlüğümüzü.
gündüz yarasalarıyız biz.

sağlamdır düşünce temellerimiz,
ama altlarında kist vardır, sonra kum--
dururuz gerçi, sapasağlam, kalın
taştan duvarlarımızla, dimdik
ayakta; ama biraz su, bir sızıntı
kaydırır temellerimizi hemen.
duyarız yerçekimini hemen,
titreriz. sımsıkı, gergin
bağlar vardır
düşüncelerimizi ayakta tutan, ama,
ya temelsizse temeli
bütün bu bağları
bağlayan
bağın?
bağlantısızca bağlarız bağlarımızı.
gündüz yarasalarıyız biz.

yapacaklarımız vardır kocaman,
kocaman başarılar, yüce çağrılar; ama,
tutmadığımız bir eldedir aklımız,
bir son selamda, biz aceledeyken gönderilen--
nedir ki acelemiz, niyedir ki?
camın boşluğunu arayan kocaman
pervaneler gibi, kanat çırpan
ışığa ulaşmak için
çırpınan, camı kıracakmış gibi--
düşmanımızdır oysa ışık bizim,
kanatlarımızı yakan, kavuran--
aradığımız --ışıkta-- nedir ki?
ışıktan gelir ölümümüz.
gündüz yarasalarıyız biz.

hep bir dimdik, dümdüz dürüstlüktür duyduğumuz,
ama bir kuşku kurdu kıvır kıvır kemirir köklerimizi--
nasıl da kolaydır yalanlarımız, uydurmalarımız,
nasıl da rahat. iç sızlaması nedir bilmeyiz;
başedilemez gerçeklerimiz hazırdır çünkü hep--
kozasında mışıl mışıl kanat takınır tırtılımız,
sindire sindire yapraklarımızda açtığı delikleri.
övünürüz delik deşik, bölük pörçük
yeşilliğimizle -- yenmiş bitmiştir oysa
büyüme noktalarımız, su çekmez artık
kök uçlarımız, dökülüp gitmiştir
taç yapraklarımız artık.
nasıl da yabancı topraktan baş uzatmış taze fide bize.
gündüz yarasalarıyız biz.

bir görsek andığımız yüzü,
tanır mıyız? --tanır mıyız
sevdiğimizi, bilir miyiz neydi--
sevdik mi, seviyor muyuz?
yürüyüşü, saçının dökülüşü--
anımsar mıyız, anımsıyor muyuz?
bir anıdan başka nedir ki sevgimiz?
gündüz yarasalarıyız biz.

koy başını omuzuma yine.
aldırma, söylenmeden kalsın
düşünülmedikler, bilinmedikler -- bırak
unutulsun geridekiler, özlensin ileridekiler -- bırak
yansısın camda donuk ışık, usulca ışıldarken
sabah, aydınlanırken uçup geçen yeşillik.
gel -- uyuyalım güneş görününce,
aşınca tepeyi göz kamaştırıcı ışık.
uyanacağız nasılsa, dikelmeden ışınlar,
dümdüz, aklaştırıcı olacak yeniden bakışımız.
ama şimdi -- sanki sevdalı gibiyiz şimdi,
sanki karanlıkta sezinledik aydınlığın başladığı yeri--
şimdi kurduk sanki geceyi gündüzle,
şimdi kuruttuk sanki gündüzü geceyle--
aydınlığın karanlığında görür gözlerimiz.
gündüz yarasalarıyız biz.

oruç aruoba

"yürü-me"

evet, bu şehirde herkes dönüp dolaşıp kendisinde karar kılacak

2010-07-13T17:08:00.000+03:00

niçin doğada zaten var olan bir şeyi insanlara tekrardan ben anlatayım?

o haklı.

başlıyor söylenmeye...

2010-07-13T15:22:00.000+03:00

" insanların hepsi kötüdür. yaşamak boştur. sevmek aptallıktır... şudur, budur. peki, bunlarla nasıl eğlenilir? düşünün bakın. her şeyin kolayını bulacaksınız. ben en zorunu buldum: ölmeye çareyi! ölmeyecekmiş gibi düşünüyorum, oluyor. bir tecrübe edin.

demek ki bütün bu kötü düşüncelerden sonra taptaze, kahkahalı, mesut bir dünyaya varıyorsun. demek yalnız hareket noktanda bedbinsin. öyle ise mesele yok. sen yine o eski adamsın. kaygısız, şensin... hayır! kötüden iyiye doğru seyahatimin sonunda kahveyi bırakıyor, yine ölümler, harpler, pahalılıklar, istikbal kaygıları ile sokaktayımdır, üzülmeyin!* "

*bilmem neden böyle yapıyorum adlı öyküden, s. 44

mahalle kahvesi / sait faik abasıyanık

yky'de 1. baskı: istanbul, ekim 2002

colourful bubbles

2010-07-11T05:06:00.000+03:00

sanırsınız

saçmalıyorum,

e haklısınız.

toplumsal itaat*

2010-07-10T19:10:00.000+03:00

özgürlük ve tutsaklık.

insana özgürlüğünü veren bir başka insan,

insanı tutsak eden başka bir insan;

bu iki kelimenin yalancılığını siz de benimkine benzer bir muhayyileyle anladınız mı?

*Oysa bu kadar çok laf hiçbir şeyi anlaşılır kılmıyor.

8/13/21

2010-06-24T18:36:00.000+03:00

... geldin, canım çekiyordu seni;
soğuttun gönlümdeki istek ateşini.

sappho

how long have you been smoking here?

2010-06-24T18:24:00.000+03:00

sanırım hiçbir zaman, aynı gün ışığını gören
tek bir genç kız bile olmayacak,
ustalıkta seninle kıyaslanacak.

sappho

fotoğraf çekiyorum, gülümse

2010-06-23T01:02:00.000+03:00

mundi*: beni neden etkilediğini bilmiyorum deniz, ve o gece neden sessiz kaldığını da
şimdi olduğu gibi.
aklından neler geçiyor?

deniz: aklımdan hiç iyi şeyler geçmiyor. sürekli bir kaygı hakim bana. buna cevap nedir diye aranıyorum.
benim tanrıma diyorum ki;

"tanrım, bu belirsizliğime neden olan kaygımın önünü bir nebze aç, bir sana yalvarırım."

sonrasında bir değişiklik yok.

mundi: bu kaygının sebebi nedir?

deniz: bilmiyorum. yani kaygımın sebebi her şey. ben de her şey nedir bilmiyorum.

mundi: o yüzden mi sessiz kaldın karşımda o gece?

deniz: evet. içimden gelen kaygı sana seslenmeme engel oldu. istedim ama kaygım ne diyeceğini bilemedi.
korktu, kaçtı.

yazdıklarımı okudun mu?

mundi:hepsini.

deniz: ben de okudum.

mundi: ellerimin arasına yüzünü alıp "sen kimsin" diye sormam mıdır acaba kaygının temeli

deniz: etkisi yok diyemem.

*mundi:rex mundi.

ne yazık, yazmayı bırakmıştım.

2010-06-20T06:26:00.000+03:00

siz mi aptalsınız ben mi çok yüzeysel bakıyorum ve düz bir mantığa sahibim?

okuduğum blog yazılarında, tanıdığım insanların konuşmalarında ve yüzlerinde hep aynı kelimeler ile aynı duygular görüyorum. siz ne kadar birbirinize benziyorsunuz. ben sizlerden o kadar usandım ve uzaklaşmak istiyorum ki böyle sanki sizi görmesem.. yani bilmiyorum sanırım ben başka yerde olmalıydım da demiyorum, farklıyım da demiyorum. ben sadece benim hamuruma bu kadar farkındalık ve unutmamazlık kattığı için Biri, ona az da olsa sitem ediyorum. keşke daha az farkında ve umursamaz olsaydım, hatırlamamak çok daha kolay olsaydı. bu çok garip bir duygu, sanırım ben biraz yalancı ve de maviyim.

...

siz hepiniz aynı olduğunuz için aslında yoksunuz.

bunu biliyor muydunuz?

yoksunuz.

aslında yoksunuz.

orj: before sunset

2010-06-06T21:57:00.000+03:00

Celine: Ben şuna inanıyorum: Eğer bir çeşit tanrı varsa, bu bizim içimizde olamazdı, ne senin ne de benim, ama sadece şu aramızdaki küçük mesafede olurdu. Eğer bu dünyada büyü diye bir şey varsa, bu başka birinin seninle paylaştıklarını anlama çabası olmalıdır. Biliyorum, bunu başarmak neredeyse imkânsız, kim umursar ki? Ama cevap çaba göstermek olmalıdır.

Jesse: Bazen iyi bir baba ve iyi bir eş olmak üzerine hayal kurarım. Ve bazen gerçekten bunları yakından hissediyorum. Ancak diğer zamanlar bu çok aptalca geliyor, öyle ki tüm hayatımı tüketecek gibi. Ve bu sadece yükümlülükten kaynaklanan bir korkuyla ya da benim sevgiyi taşıyamayacak olmamla ilgili değil, çünkü yapabilirim. Düşünüyorum da bu sadece, eğer kendime karşı gerçekten dürüstsem, bir şeylerde iyi olduğumu bilip ölmeyi tercih edebilmemle ilgili. Bu yüzden güzel bir ilişki yaşamaktansa, bazı şeylerde üstün olayım.

...

Jesse: Mutlu çiftler tanıyorum ama eminim ki birbirlerine yalan söylüyorlar.

Celine: Bazen uzaklara baktığımda gözlerini üzerimde hissetmek hoşuma gidiyor.

...

Celine: Ne istiyorum biliyor musun?

Jesse: Ne?

Celine: Öpülmek.

Jesse: Pekâlâ, bunu yapabilirim.

...

Celine: Dünyada kayıp, bilinmeyen kişiler fikrini hep sevmişimdir. Ben küçükken, ailen veya arkadaşlarından öldüğünü bilen yoksa gerçekten ölmüş gibi olmadığını düşünürdüm. İnsanlar senin için en iyisini veya en kötüsünü düşünebilir.

ayna ve yankı

2010-05-20T01:56:00.000+03:00

bazen bilmiyordur o.

hiç de karışık değildir aklın. bir arkadaşa bakıp çıkarsın.

gönüllü yolculuklar yaparsın. akbiline aylık yüklersin, kent bedeninden ziyade aklını daha fazla yorsun diye. ne yaptığına ve yapacağına senin de aklın ermez olur bir zaman sonra.

bir zaman sonra böyle bir yığın bazen olan anları yaşarsın.

farkına var; sıradanlaşmaktasın.

annem kırmızı şampuanla yıkardı saçlarımızı, biz küçükken, akdeniz'in kenarında otururken.

akdeniz'de okuduk biz

akdeniz'de boğulduk

uyanırdık, yumurtayla tost yerdik. neye ağlayacağımızı bilirdik. kendimizi, komşumuzu, babamızı, anamızı tanırdık. kapımızın önünü süpürürdük, önce su serperdik tabi.

ben hala vaktimin çoğunu kum ile oynayarak geçiriyorum deniz kenarlarında. bu benim çocuk olduğumu göstermiyor. öyle banel sembollerde değilim. sadece mayomun içine kumun dolmasını seviyorum, sonra kimselere görünmeden suyun içinde kumları temizlemeyi.

hayır.

hepimiz açgözlüyüz bebeğim. her şeye paha biçmekteyiz sahibi olmak için. antikalara bile. tuhaf.

bir parça ayna hepinizi bana anlatır.

kendimi tanıyor muyum?

aptal gibi bir sonbahar tutturmuşsunuz, depresifleşme mevsiminiz geliyor. ve bununla övünür gibi herkese duyuruyorsunuz.

senin sevdiğin ve kimsenin duymadığını zannettiğin grupları biz çoğumuz çoktan öğrendik ve dinleye dinleye eskittik.

modayı takip etmiyorsun. zaten moda olsa o giydiklerin, emin ol giymezdin.

hep yalnızsın, sinemaya tek başına gitmeye bayılırsın. ama niçin hep ağlamaklısın?

sen bundan memnunsun(!)

didem, uyudu.

kirlenmiş tabaklar

2010-05-13T22:36:00.001+03:00

küstük. sonra öldü o.

rüyadaydım, bana rimbaud okuyordu. diyordu ki;

''bu mekanı hayalinde asla canlandıramazsın.burada tek bir ağaç,kurumuş bir ağaç bile yok,tek bir ot sapı,bir parçacık toprak,bir damla su bile yok.zamanın ötesi sönmüş bir volkanın deniz kumuyla dolmuş bir krateri.burada en asgari bir bitki örtüsü bile yaratmayan lavlar ve kumdan başka görecek ve dokunacak hiçbir şey yok.ortam tamamen çorak bir kum çölünden ibaret.burada kraterin duvarları içeriye hava sızdırmıyorlar ve biz bu deliğin zemininde tıpkı bir kireç ocağındaymışız gibi kızarıyoruz.''

zamanın ötesi

dünyaya geliş nedenimi bir anlayayım, sonra senden özür dileyeceğim Begüm.

ve her gün burada gözümün önüne o bağırarak söylediğimiz gün ki gibi sevdiğimiz o grubun, o kirli sese sahip solistinden annesine yazdığı "now the drugs don't work, they just make you worse" parçasını söylediğimiz gün geliyor. tabii senin sesin hariç yavrum.

"but if you wanna show, just let me know

and i'll sing in your ear again

now the drugs don't work

they just make you worse

but i know i'll see your face again

yeah, i know i'll see your face again

i'm never going down, i'm never coming down

no more, no more, no more, no more, no more

i'm never coming down, i'm never going down

no more, no more, no more, no more, no more"

2010-04-23T03:21:00.000+03:00

ben en yüce haksızlığı santiago nasar ile yaşadım.

ve ileride gerçekleşecek haksızlıklar karşısında aynı acıyı yine duyumsamaktan korkarım.

o köpekleri hatırlıyor musun sen de? ölümün üzerine çöktüğü bağırsakların kokusunu duyumsayan o aç köpekleri? onlar gibi menfaatimle kör olup haksızlık yapmaktan korkarım.

Allah'ım, öyle bir insan olmaktan çok korkarım.

Allah'ım?

çok korkarım Allah'ım.

işte şurada bir kızböceği ateşe düştü.

muhteşem soyunmalar

2010-03-02T16:30:00.001+02:00

ah bir gün dahi bocalamadan geçmedi.

kozandan çıktın mı anlamak için?

insanlar nefeslerini üflemiyorlar artık kozalarının ve kozalarımızın içine. insanlar artık nefes almadan kusmaktalar yeryüzüne.

böylesi yoğunlukta yaşayanlar için gündelik yaşam bir koca öpücüğü kadar hafif ve geçici. şimdi birinci olmayan kocamın öpücüğüdür koca yanağım. şimdi birinci olan kocamın dokunuşudur zaptedilemeyen parmaklarım. şimdi bu üvey bakışlar ne sana giydirildiğinde içimi açar ne koluma takıp gezdiğimde yaz kokusunu salar

balkona.

ne çirkin bir kadındır bu sylvia plath ve ne şanslı,

her sene 13 ekim'de hayata döndürülmek istenenin sayesinde.

"ben babamın yuvarladığı çığın altında kaldım."

procrastination

2010-02-15T14:48:00.000+02:00

...ayrıca şükranlarımı sunuyorum sizlere ve vivaldi'nin summer'ı ile ağlayayazdım. tavsiye etmiyorum.

the great :))

colorful bubbles

2010-01-29T10:18:00.000+02:00

benim bu duygularım ve bunlara vücud veren, ben yaşadıkça-değirmenlerde- mütemadiyen var olacak olan, gerçeküstü ve cezbedici rayihaya sahip bu hayal dünyamın bende oluşturduğu hissiyata hangi kelimecik veya kelime grubu ifadeden yoksun kalmadan sese gelebilir?

ifade etmek istediğimden fazla,

ifade etmek istediğimden az,

ifade etmek istemediğimden fazla,

ifade etmek istemediğimden az..

yoksa siz ne söylediğinizin farkında değil misiniz?

efendim size, gereken nedir?

ayır.

güçlü olanın aynı zamanda narin de olması

2010-01-14T01:32:00.000+02:00

"akıl" olmazsa olmaz koşuludur insan olmanın.

nasıl?

akıl bir koşul mudur insan olmak için?

akıl her insanda zaten vardır. bunu sanki hiç mi hiç kullanmayanlar varmış gibi göstermek sanırım mübalağadan öte bir amaç içermemektedir.

insaniyetli olmak demek, önce zarif olmak demektir.

uçmak nasip olmadan süründü

2010-01-09T23:23:00.000+02:00

hayatım erkeklerin hodbinlikleri arasında biteviye koşmakla geçiyordu. ve ben kendi içimde dünyanın saçmalığıyla intihar arasındaki ilişkiyi ve ilişkisizliği mütemadiyen sorguluyor bu konudaki ana öğelere tandansımı anlamaya çabalıyordum. tam bir anlamak değil bu, emeklemek. ufak ve istikrarlı adım atmayı öğrenmeliydim ve bu da emeklemeyi şart koşuyordu. pekiyi ya sonrası?

işte bu saçmalığı yaratan hayatının/yaşamının sona ermesiydi. nasıl olsa ölmüyor muyduk? bu matematikte sonucumuz belli değil miydi? öyleyse bu sonuca varana kadar yaşananlar absürdlükler silsilesi değildi de neydi? çok mu manalıydı?

hayır.

yalın ve bir o kadar da yoğundu.

mahrem-i esrar idi.

şimdi ne mahremi ne de esarı kaldı. geride bitap düşmüş bir ruh ve bu ruhun ağırbaşlılığının altındaki yüke boyun eğmekten ve hem bu yüke mütehakkim hem de onu red eden telaşlı vaziyette bir beden ve ruh arasındaki bu faciaya kayıtsız duygular kalmıştı. her şeyiyle biçarece gülümsüyordu gene de. ne yapacağını bilmediğini ötekilere alenen gösteriyordu. bağırıyordu hatta. bütün bunlar elverirdi.

ama bilirsiniz ki "sessizlikte insan belki aradığını duyar ama her kulak işitmez." demişti ortaçgil.

ben hepinizi seviyorum. bazılarınız duymuyor, buna seviniyorum. bazılarınız duyuyor kıyıda bucakta olanları, sanırım sizden çekiniyorum. ve çok bağlanıyorum size, sizi sevmesem de. aramızda o kadar uzun bir yol var ki, siz bu yolu nasıl aşıp da nefesinizi yanağımda hissettiriyorsunuz anlayamadığımdan sizden korkuyorum.

sizin nefesiniz kırmızı. eh damarımızda akan da öyle, bu ne kutsî bir büyü.

nabızlarımızın munis kardeşi olan zamanı öldürebilirsen, buna gücün yetebilecekse eğer yabancı, o ân gelmene gerek kalmayacak. aslında seni görmediğimde bile seninle konuşuyordum ben.

take a look to the sky just before you die

2010-01-09T21:26:00.000+02:00

"ne duruyorsun be

at kendini denize

geride bekleyenin varmış

aldırma"

orhan veli

yağmur güncesi

2010-01-07T17:34:00.000+02:00

i'm not calling you a liar,
just don't lie to me.
i'm not calling you a thief,
just don't steal from me,
i'm not calling you a ghost,
just stop haunting me,
and i love you so much,
im gonna let you,
kill me!

evet sevgilim, dediklerini duydun.

..bu kalabalığın karşısında kendime yeniden çeki düzen vermeğe çalışmamı zaruri görün.

2010-01-03T16:52:00.000+02:00

"Fikirlerimiz, onlari tasiyacak kudrette oldugumuz nisbette bizimdirler."

TANPINAR, Ahmet Hamdi

hangi zamanı saydıkları bilinmeyen bir yığın saat tıkırtısı içinde

2010-01-03T16:41:00.000+02:00

birdenbire aklı evlendiği seneye, biricik aşkına, her ömürde bir kere açan o bahara gitti.

...

şüphesiz, bu genç kızların hepsi birçok defalar bu aynaya bakmışlar, orada, bu durgun ve katı aydınlıkta, çıplak veya giyinmiş hayallerde gülümseyerek saçlarını düzeltmişler, yüzlerine pudra sürmüşler, korselerini bağlamaya veya küçük çıtçıtların üzerine narin parmaklarını incite incite, elbiselerini iliklemeye çalışmışlardı. kadınların giyinip süslendikten sonra, çıkmadan evvel, aynalara son bir defa bakmaları kadar X Beyi eğlendiren ve düşündüren şey yoktu.

you'll never be free of me

2009-12-28T16:17:00.000+02:00

29 ocak ghetto:

lay your head where

my heart used to be

hold the earth above me

lay down in the green grass

remember when you loved me

el kadar bir gök

2009-12-28T15:32:00.000+02:00

bana karşı dürüst olmak istiyorsan önce anlattıklarımı unutmalısın. sonra,

...

sonrası zaten hep kalır.

sana insanca duygular besleyen birini, bu duygularından ötürü yüzünü kızartacak kadar hayvansın. işte şimdi pek bir insan oldun.

nasıl hem bu kadar aynı hem bu kadar farklı olabiliyoruz?

şurada bir ateş böceği yere düştü.

gidelim buralardan n'olur,

rüzgara verelim yüzümüzü.

başımızın üzerinde kaldıysa merhamet bulutları,

onlara tutunalım.

ben beş yaşımdayken hayallerim dökülmeye başladı.

2009-12-22T17:27:00.000+02:00

ve tüm bu geçen zaman boyunca kendime ne yapmaya gayret ettiğimi anlayamadım. aynamdaki o gülüşte bir hançer vardı, kaç yıl oldu hala hatırlarım.

şimdi aklıma gelmiyor; ama bir yerde bir şey unuttum ben, bu gün.

arzularınla, eylemlerini ve cesaretini denkleştirmeye korkuyor musun yoksa? hem yaşamın en değerli süsü dediğin şeyi istiyorsun hem de korkaklığı kabul ediyorsun. hem de çok istiyorum, ama alamıyorum diyorsun...

bu işi yapmaya cesaretin varken insandın.

..ve beynin muhafızı bellek, buhar olur.

üff ne aptalca!

bana eğlenceli sorular soruyorsunuz bayım.

2009-12-20T16:32:00.000+02:00

birine aptal dememek korkaklık değildir. insanlar(bazıları) aptal demezler. az da olsa insanların tevazuları vardır. tevazularından(nadir de bulunsa) dolayı demezler. hata yapabileceklerini bilirler.

ama sen, sen niçin insan olmaktan bu denli korkuyorsun?

insan niçin varolduğunun hesabını tutar ki her an? ya da tutmak zorunda mıdır? tamam, varoluşunun nedenini mutlak suretle sorgulamalıdır. fakat benim gibi her an, her fikirde ve olur olmaz her fikrin ne için zihnine düşmesine varacak kadar yapmamalıdır bu eylemi. yoksa ne oluruz?

deli.

sizin de aranızda benim gibiler var mıdır? normal nedir? her duruma kılıf uyduran o sahtekâr normal nedir?

boktan bir durumdur. hepsi bu bebeğim. benim bebeğim.

düşünmekten ipin ucunu kaçırınca sonraya bir şey kalmıyor. belki yine o kapımı çalarlar sonra.

ha bir de;

düşman şairler kardeş şiirler yazar.

demeden geçemeyeceğim.

bana doğru gelen kim?

2009-12-15T20:52:00.000+02:00

sen çok güzel bir kızsın, yollarına kuş koysunlar

,dedi.

ballad

2009-12-14T00:51:00.000+02:00

zamanın psikolojik oku ile vurulduk hepimiz. öyle olmasın isterdim. pekiyi o zaman neyle vurulacaktık?

bilmiyorum.

benim bir yerde çoğunuzun okuduğu gibi okuduğum o iki satırlık mana denizinde batmış cümleye katılmıyor oluşum aradığımın bulduğuma yettiği demek değildir. neydi o cümle?

evlilik iki insanın cinsel organlarının tapularını birbirine teslim etmeleridir'e benzer bir şeydi.

ve benim bir yerde çoğunuzun okuduğu gibi okuduğum o iki satırlık mana denizinde batmış cümleye katılmıyor oluşum aradığımın bulduklarıma yettiği demek değildir. neydi o cümle?

benim hayalimdeki aşk iki insanın birbirini sahiplenmesinden öte bir şey.

bunlardan daha farklı olmalı. daha basit.

koşulsuz ve kusursuz. daha aşağısını kabul edemem. olamaz da.

daha basit.

someday you will ache like i ache

2009-12-14T00:42:00.000+02:00

"the only boy i understand
the one ashamed to be a man
just rape the world
because you can
that's what it takes
to be a man"

negative feedback

2009-12-14T00:37:00.000+02:00

...

bir histen bir ordu yaratmaktır.

-efendim, ne?

this is a road story.

2009-12-12T20:24:00.000+02:00

ilk sırt çantamı, babamın parasıyla dört yaşımda aldım.
ilk ütümü sekiz yaşımda önlüğüme yaptım.
ilk defa toplu ölümü annemin amcası, yengesi, üç erkek ve bir kız kuzeni katledilirken on yedimde gördüm.
ilk öpüşmemi on dokuz yaşımda yaşadım.
kızlık zarımı beş yaşımdayken annemin boya fırçaları sayesinde kendim bozdum.
ve bunun ardından aynı gün içerisinde bir kaç saat sonra psikoloğa ilk defa beş yaşımda gitmişim.
ilk defa yirmi ikimde evlendim.
yüzmek için ilk defa kollluksuz olduğumda amcam yanımda vardı.
ilk resmimi resim hocam cemileye gösterdim.
ilk defa kutsal acı ve büyük hazzı yirmi üçümde tanıdım.
ilk şehir dışına çıkışım didim için oldu.
ilk defa bir ölüden kalan yadigara odamda yer vermem on altımda oldu. çerçevenin içindeki resmi teneke olan çikolata kutusuna atıp kendiminkini koydum.
ilk yalanım "hayır kahvaltı yapmadım." oldu daha okula gitmezken.
ilk anneannem beni sayısız kere sevdi.
bir erkek tenine ilk dokunuşum dokuz yaşımda oldu.
ilk boşanma davama yirmi üçümde girdim.
ilk intihara kalkışım on iki yaşımdayken oldu.
on dokuzumda, colorado'da baş parmağımı ilk otostopum için kullandım.
ilk intihar eden amcam oldu.
ilk birleşmeyi sekiz yaşımda yanıbaşımda gördüm, duydum.
beni havuzda ilk defa amcam kusturdu sekiz yaşımdayken.
ilk defa otuz ikimde orgazm oldum.
ilk gördüğüm ölü beden babamın babasıydı.
ilk sevgilim benden iki yaş küçüktü, ikinci sevgilim benden on yedi yaş büyüktü.

this is not a road story.

2009-12-09T23:22:00.000+02:00

aptal.

eskiler alıyorum. eskici.

2009-12-09T22:07:00.000+02:00

istemiyordum. hiçbir notaya çalışmak istemiyordum. aptal olmak, görmemek, sağırlaşmak istiyordum. batık devlet üniversitelerinin birinde ucuz bir felsefe bölümü okumak istiyordum belki de, bir ucube olarak. fransız üniversitelerinin birinde para yiyerek ve askıdaki kahvelere destek olarak boş bir hayat geçirmeliydim. ya da ne bileyim çengelköy hıyarcısı bile olabilirdim. ama hiç istemiyordum belirsizliğimi sayende zorunlu kılmayı. bulanıklığı sabitlemek adına bu kadarı istenmemeliydi benden.

siyahi bir ten ve süt beyazı cümleler. marilyn monroe kareleri ve gecekondular. boktan şeylerdi bunlar.

adam kimdi? o ne istiyordu bencilliğine? ne yönünü tatmin etmeye peşimdeydi?

sanırım bana gönül hicazları yapacak değil. fiziksel bir çekim de söz konusu olmadı. yine de beni yiyor. beni yiyorlar küçüğüm. "beni yiyorlar küçüğüm."

bu defteri yakmalı. içi çok boş. dünya bunun hesabını sormadan ateş olarak ödüllendirmeli onu. potansiyelini çabucak kinetiğe dönüştürmeli sorgulanmadan. elektronikleşmiş bu diyarda böylesi insan kokan bir defter çok ilgi çekici olabilir. uyuşmuşları ürkütmemeli. onlar "yutulmuş olmak"tan ahesteler. şimdi kim dört nala koşturacak, hangi "insan seven"?

kalk şimdi, yaslan kitaplara. gerisi önemli değil zaten.

eve geldiğinde yemek yeyip sevişmekten daha başka işler yapacak ve paylaşacak biri lazım o'na.

-bok vardı!
-ne vardı?
-bok vardı!

kimi kandırıyorsun?
Ahenktar soluk alıp vermeler. Alıp vermeler. Alıp vermeler.

"ancak bu suretledir ki, kendimizi alışkanlıkların sürüklediği gayri tabii inhiraftan(sapmadan) kurtarmış; safiyetimize, hakikatimize irca etmiş(döndürmüş) oluruz" o.v.kanık (1941,Garip,Önsöz)

-hangi suretle orhan veli? hangi suretle söyler misin?

hele bu sonuncusu en sevdiğim. binlerce kez aynı pozu hayata ben verdim. ondan görmek de ayrı güzel.

ahmet altan-içimizde bir yer/gel ve al

2009-12-09T20:59:00.000+02:00

bazı sahneler, bazı cümleler vardır ki,okyanusların karanlıklarında yüzen fosforlu balıklar gibi hafızanızın derinliklerinde ışıklar saçarak yalnız başlarına dolaşırlar.

kendi içinize kapandıkça,yalnızlaştıkça,haya tın görünen yüzünden diplere kaçtıkça,o sahnelerle cümlelerin ışığı daha keskinleşir,renkleri daha canlanır,onlara dokunmak istersiniz.

tuhaftır,bu tür cümlelerle sahneler,siz onlara yeniden dokunduğunuzda sizi ilk rastlaştığınız yaşlarınıza geri götürürler.

ve ,siz onları hayatınızın bu gününe çekmeye,onları yaşamaya çabalarsınız.

çocukluğunuzla yaşlılığınız arasında ışıklı kelimelerden bir köprü kurulur ve siz o cümleyi ilk kez duymuş olan çocuğun heyecanıyla o köprüden geçerek birini beklersiniz.

ben,çehov'un martı piyesini kenterlerin o yıllarda yeni açılmış olan harbiye'deki tiyatrosunda seyrettiğimde herhalde on iki on üç yaşındaydım.
piyesi çok iyi anlamamıştım.

ama orada bir sahne ve bir cümle vardı.

genç kız,aşık olduğu yaşlı yazara bir madalyon hediye ediyordu.

madalyonun arkasında,yazarın kitabının adı ve bir sayfa numarası kazılıydı.

yazar kendi kitabını açıp o sayfayı bularak benim asla unutamadığım o cümleyi okuyordu:

" eğer birgün hayatıma ihtiyacın olursa gel ve al onu."

cümlenin gücü çocuk zihnimi dağlamıştı.

bir insan,kendi hayatını sunacak kadar çok seviyordu birisini.

cümle,bir hayal sahnesi yaratmıştı içimde.

bir gece trenindeyim.piyesteki yazar gibi yaşlıyım.dışarda yağmur yağıyor.

tren pencerelerinin ışıkları,rayların yanındaki ıslak ağaçlara,taşlara,tarlalara yansıyarak parlak izler oluşturuyor.

başını trenin hafifçe buğulanmış penceresine dayamış bana bakan genç kadın,pencereye vuran gölgesinden yağmur damlaları akarken,kırık,biraz kederlisinden çok kararlı bir sesle bana bu cümleyi söylüyor.

"eğer bir gün hayatıma ihtiyacın olursa gel ve al onu"

ben ona gülümsüyorum.

çaresizliği saklamaya çalışan bir gülümseme bu.

genç kadın,söylediği cümlenin küçümsendiğini düşünüyor ama o kadar çok seviyorki,bu yanılgı bile onu cümlesinden ve duygularından vazgeçirmiyor.

bir zaman sonra ben ölüyorum.

genç kadın bir adamla evleniyor.

aradan yıllar geçiyor.

ve bir akşam, kocasına bu sahneyi anlatıyor.
"bana gülümsedi,diyor önce bunun küçük bir gülümseme olduğunu sandım ama yıllar geçtikçe onun o andaki bakışlarında hissedilen tutkuyu daha çok farkettim,onun için her şeyden,bütün hayatımdan vazgeçmeye hazırdım.bilmem neden,o istemedi.

yıllarca bu hayali kurdum.

böyle bir cümleyi söyleyebilecek,"hayatıma ihtiyacın olursa gel al" diyecek birine öylesine ihtiyaç duyuyordum ki,bana hayatını sunacak kadının varlığını hayalimde hissedebilmek için aynı hayalin içinde ölmeye razı oluyordum.

neden,hayalimde,bana o cümleyi söyleyen kadının elini tutup ilk istasyonda inmiyordum,bilmiyorum.

belki,çehov'un çaresiz kederi bu cümleyle ruhuma sızmıştı.

belki,bu cümlenin devamında yaşanacakları düşünmeye çocuk hayalim müsait değildi.

belki de bu cümleyi dokunulmamış,denememiş bir halde bırakmak istiyordum.

nedenlerini bilmiyordum ama beni bu kadar sevecek ve bana bu cümleyi söylecek bir kadın olsun istiyordum.

böyle bir cümlenin hayatta ancak bir kez ve ancak bir insana söylenebileceğini,insanın hayatında bu sahnenin ikincisi olmayacağını da hissediyordum.

önceleri,kendini yaşlı yazarla özdeşleştiren çocuk ruhum,kendini bu cümlenin söylendiği insanın yerine koyarken sonraları kendimi bu cümleyi söyleyen bir erkeğin yerine koymaya başladım.

sadece beni seven,bana hayatını sunan bir kadını değil,sevdiğim ve hayatımı verecek kadar seveceğim bir kadını da özlüyordum.

ben de söylemek istiyordum o cümleyi.

"eğer birgün hayatıma ihtiyacın olursa gel ve al onu"

bu,cümle okyanusların derinlerindeki fosforlu balıklar gibi gücünü ve ışığını hiç yitirmeden hafızamın ve hayallerimin derinliklerinde dolaştı yıllarca.

aşk denildiğinde aklıma hep bu cümle geldi.
ne zaman aşık olsam,bu cümleye yakalanıp çocukluğuma geri döndüm.

ne kendi sevgimde ne de karşımdakinin sevgisinde bu cümleden daha azına razı olmadığım için huysuzlandım,acı çektim,kederlendim.

bu cümle,ben ne kadar yaşlanırsam yaşlanayım,beni hep kırılgan bir çocuk gibi tuttu.

"eğer diye başlayan bu cümleye dokunan bir yanım,en çabuk kırılan yanım oldu.

kendi hayatında biraz soğuk ve kibirli olan,

büyük aşklardan ve tutkulardan kaçan,

kadınlarla neşeli ve yüzeysel oynaşmaları yeğleyen,

bir dostunun deyimiyle,

"sevmeden iyi ve cömert,bağlılık duymadan müşfik ve dikkatli olabilen"

bir başka dostunun tarifine göre de,

"kalbinin derinliklerinde olup bitenleri yakınlarından hiçbirinin tamamen anlayamadığı"

ama bütün bunlara rağmen tutkuyu,

ihtirası,aşkı bilen,

belki de ruhundaki bu ikiliğin sıkışıklığını yaşayan çehov'un hüzünlü çaresizliği,

tek bir cümleyle benim çocuk ruhuma sızmış,

beni bu cümlenin gücüyle damgalamış ve beni bu cümlenin peşine düşürmüştü.

yıllar geçti,o piyesi seyrettiğim günden bu yana.

yaşlandım

yazar oldum.

gece trenleri geçti.

yağmurlar yağdı.

kadınlar oldu.

hayalimdeki her şey hayatın içinde vardı.

ama bir araya gelip bir trenin penceresine başını dayayan bir kadına dönüşemedi.

" martı" piyesini okuduğunda,bu piyesi sevmeyip,

"sen dantelacı kızlar gibi yazıyorsun"

diyerek alay eden tolstoy'un alaycılığından yaralandığı için belki de piyeslerindeki cümleleri gerçek hayatta söylemekten utanan,

böyle bir cümledeki en ufak bir yalan kırıntısının,

söyleyeni de ,dinleyeni de gülünçleştireceğini hissedip bu cümlelerden korkan çehov'un korkusu bana da geçti.

hem bu cümleyi arayıp,hem bu cümleden çekindim.

bu cümlenin sahte bir sesle söylenmedinin hepimizi "bir dantelacı kız"haline sokmasından korktum belki.

böyle bir cümlenin gerçeğine inanmakta zorlandım.

sadece hayallerimde ve istediğim ses tonuyla söyleyip söylettim o cümleyi.

artık yaşlandım.

kitaplar yazdım.

ölüm de artık başkalarına ait bir masal değil benim için.

ve,bu cümleyi,bu cümlenin bütün gerçekliğini ve gücünü hissederek söylemek,

büyüklerin korkularına esir olan çocukluk hayallerimi kurtarmak istiyorum artık.

"eğer birgün hayatıma ihtiyacın olursa gel ve al onu"

mösyö

2009-12-08T19:46:00.000+02:00

aşık atıyor havva
ağacın tepesinden
sen misin o diyor
o cesareti armağanladığım tüm kadınlar
ha söyle
bendim diyorum
o suçlu
oldum ve öldüm diyorum.
bahşedildin diyor
bastın üstüme itsin sen diyor
sesim gidiyor daha da gelmiyor yerine

rüyanın bir pasajında kaldı üryan bedenim
analar doğurmadı böyle yabanı
ve sen bilmiyorsun benim bildiklerimi
çokça şaşaalı

illusions and traces..

2009-12-07T23:35:00.000+02:00

captured doves

john frederick lewis (1805-1876)

illusions and traces :)

this is not a road story.

2009-12-06T23:02:00.000+02:00

"

bazısı anlattıklarımı öyle bir can kulağıyla dinliyor ki,

bana ve hayallerime öyle inanıyor ki.

çok insanla olmaz bu,

yani belki gençken olur,

belki gençken kardeşlik duygusuna daha fazla sahipsindir.

zamanla yaşama ve insanlara olan inancını yitirdikçe güçleşir her şey,

kardeşlik duygusundan geçtim, arkadaşlık duygusu bile hissedemez olursun.

kırık dökük,

sürüye sürüye

ucube ettiğin

bir şeyler

yaşarsın

işte.

"

illusions and traces...

2009-12-06T00:51:00.001+02:00

rembrandt(1606-1669)

illusions and traces :)

illusions and traces..

2009-12-06T00:30:00.000+02:00

leonardo-kayalıklardaki meryem/kayalıklar bakiresi

albert dürer-el etüdü/desen

rubens

rubens-héléne fourment

velasquez-aynalı venüs

illusions and traces :)

illusions and traces

2009-12-06T00:12:00.000+02:00

illusions and traces :):))

a road story

2009-12-04T22:50:00.000+02:00

ne kadar çok ararsam bulamam aslında.

ve ne kadar acele ettiysem de yetişemedim hiç.

bunu birine söylemiştim oysa

'hep geç kaldığımı'

ananem gibi severim

kovaya su doldurup yıkanmayı

ve ben o avam garde duşlarda büyümemişim hiç

son tastaki su ile hızla bir dua yıkardı bedenimi

neydi o bilir misin

deniz yukarı su aşağı

deniz yukarı

su aşağı

deniz

yukarı

aşağı

deniz

yukarı

aşağı

keşke yalnız bunun için sevseydin beni.

isis ilahisi

2009-12-02T19:20:00.000+02:00

birinci ve sonuncu olduğum için

hem kutsanan hem aşağılanan benim

fahişe ve azizeyim

bir erkeğin eşiyim ve bakireyim

anneyim ve kızım

annemin kollarıyım

kısırım ve çocuklarım sayısız

evliyim ve bekarım

dünyaya getirdim ve hiç doğurmadım

doğum sancılarının ilacıyım

hem karıyım hem koca

ve beni erkeğim yarattı

babamın annesiyim

kocamın kızkardeşiyim

ve o da benim dölümdür

bana hep saygı gösterin

çünkü ben hem kepazeyim hem muhteşem

sense of humour

2009-11-29T00:38:00.000+02:00

yayalara yeşil yanmasını bekledi, karşıya geçti. bronzdan heykeli görüp adamı düşündü, göğsünü açtığı geceki arzu dolu bakışını üzerinde hissetti tekrar. elleri göğüslerine oradan da dudaklarına gitti. şehrin ortasında, gözlerini uzaktaki dev ekrana dikti ve bedeninin herhangi bir yerine dokunmaksızın orgazma ulaştı, oracıkta, herkesin gözü önünde.

kimse fark etmedi bunu; herkes çok, çok meşguldü.

erk

2009-11-28T23:10:00.000+02:00

çünkü bitirmek, başlamaktan daha zordur hep.

human nature

2009-11-25T22:13:00.000+02:00

edindiğim azıcık deneyim bana gösterdi ki, kimse herhangi bir şeyin efendisi değildir, hepsi sadece bir yanılsamadır, maddi zenginlikler de, ruhsal zenginlikler de. çantada keklik sandığını kaybetmiş olan kişi (ki bu başıma sık sık geldi), sonunda hiçbir şeyin ona ait olmadığını öğrenir.

ve hiçbir şey bana ait değilse,

..

(bekle)

enfarktüs

2009-11-24T20:45:00.000+02:00

kimsenin merak etmediği bir hayattan duyulan dehşet.

önemsenmemek.

why should i stay?

jamais vu..

2009-11-24T20:35:00.000+02:00

kaygılarımı anlamak onun görevi, çünkü ben bir kadınım, kırılganım ve üstelik bu kentte bambaşka biriyim.

o bir erkek. bir sanatçı. şunu biliyor olmalı, insanoğlunun amacı mutlak aşkı anlamaktır. aşk başkasında değil kendimizdedir; onu biz uyandırırız. ama uyanması için bir başkasına ihtiyaç duyarız. evren, sadece heyecanlarımızı paylaşacak biri olduğunda anlam kazanır.

seksten yorulmuş mu acaba? ben de öyleyim ve buna rağmen ne o ne de ben biliyoruz aşkın ne olduğunu. hayatın temel taşlarından birinin ölmesine izin veriyoruz - beni kurtarmasına ihtiyacım vardı, onun da benim onu kurtarmama ihtiyacı vardı, ama bana seçim şansı bırakmadı.

jamais vu..

2009-11-24T20:01:00.000+02:00

en can alıcı öğüt, Nyah diye bir filipinli'den geldi:

"orgazm olurken inlemelisin. öyle yaparsan müşteri sana bağlanır."

"iyi ama niye ki? kendileri tatmin olsun diye para veriyorlar."

"aldanma. bir erkek, ufaklığın kalkmasıyla kanıtlamaz erkekliğini. erkek, ancak bir kadına zevk verebiliyorsa erkektir. hele bu kadın bir fahişeyse, o zaman kendini kral gibi hisseder."

erkek olanlarınız bilirler.

2009-11-21T19:33:00.000+02:00

"sürün, yalancı köpek! "

diye bağırıyordu kapıyı ardından çekerken genç kadın. üç beş merdiveni indi, uçarcasına yürümeye başladı sokakta. ardından gidiyordum, hızına ayak uydurmuşum. caddeye çıktı. az ileride düşünmeden bir kafeye atıldı. kapı tavandaki süslere çarptığında uyduruk bir tını ile yalancı piyano tuşlarını getiriyordu akla. bu onu daha da sinirlendirmişti belli ki. iki kişilik masadan bir sadalye çekti ve attı kendini sandalyeye. saçları o hız ile yüzüne dağıldı; koyu siyah, parlak saçları. her masanın tam ortasına gelecek şekilde yerleştirilmiş şişman avizeler vardı. ışıklar sarıydı, bu da ortamı loş yapıyordu. bayat bir ekmek gibi düşündü. uzunca bir koridorun yedinci masasındaydı kendisi. tam karşısında boylu boyunca uzanmış bir tezgah, tezgahın arkasında içleri emilmiş gibi bakan üç adam ve mavi önlüğünün yakasındaki boynunu çevreleyen danteli sararmış şişman bir bayan. kafenin kapısının bir adım ötesindeki dünyadan habersizce bir kaç müşterinin ne içip, ne yiyeceklerini sorarak geçiriyorlardı vakitlerini sanki. adam umarsızca makinadan çıkan bardakları kuruluyordu, kurulamayı refleks olarak yaptığı belliydi. alıyordu, içine ve dışına bez gelecek şekilde siliyordu, tezgaha koyuyordu. alıyordu, içine ve dışına bez gelecek şekilde siliyordu, tezgaha koyuyordu. alıyordu, içine ve.. nispeten uzun boylu olanı ise tost makinasında kurumuş ekmek kırıntılarını ve peynir kurularını törpülüyordu. elleri hızlıydı, kahvaltı bıçağıyla her tost makinasının çelik yüzeyine vurduğunda derinlerden gelen ses biraz daha kayboluyor, metallerin delici sesi ortaya çıkıyordu. babamın cenazesi soğuk hamburgerden farksızdı. dedi yüksek sesle. bir an metal sesi kayboldu. kafe irkildi ve kendine geldi. donuk yüzünde yaşam belirtisi gösteren bir çift göz ile bakakalmıştı, uzun. kahvaltı bıçağını kavrayan elinin hizasında kızın kafası vardı. kız dişlerini sakınmadan güldü yabancıya.

"iki sade kahve yolla." dedi.
"bok ye."
"yok mu sende hiç merhamet?"
"merhamete ihtiyacı olanlarda olur merhamet."

ısrar etmedi, kahve içmeden de oturabilirdi pekala. sadece çişi gelmişti. gözleriyle tuvaleti aradı, çantasını alıp gitti. aradan tuvaletten çıkmasını bekleyen iki bayanlık bir zaman geçti. hala içerdeydi.

"girip baksak iyi olur."
"emin misin?"
"evet iyi olur."

girip bakmadılar. uzunu çağırdılar. kapıyı açtı,

"kokain bu moruk, kokain." dedi kız, yine dişlerini sakınmadan gülüyordu. kucağına alıp masaya götürürken susmuyordu.

"köpeklerimi çok seviyorum. az evvel evcilleştirilmiş birini daha sokağa fırlattım biliyor musun? ve ne kadar da isabetliydin. merhamet. köpeklerimi seviyorum. onlara gerçekten bir köpekmiş gibi davranıyorum. sıra sana gelmedi henüz ve evcilleşmelerine izin vermiyorum. baksana, beyzbol sopan hala yatağın altında mı? çağdaş dünya edebiyatı hakkında ne düşünüyorsun? yazarlar bu dünyanın orospularıdır. bu orospu çocuklarına dersini vereceğim. hepsi bu. anlıyor musun, hepsi bu!!"

sandalyeye yaymıştı kıçını, iki sıcak, sade kahvesi masadaydı ve masayı ortalayan avizeden düşen ışık kahvenin yüzeyinde dalgalar yaratıyordu. aksini görebilecek kadar siyahi, iki fincan kahve. kendinden tiksindi ve kahvesine tükürdü. gördüğü evcilleşmiş bir köpekti.

doğaya aykırı değil miydi bu? onun için en doğal somut varlık vitrin mankenleriydi. doğa anca bu kadar suni alt tabakalarda yaşam bulabilirdi. saat bir. saat üç. saat beş. iyi yolculuklar.

erk

2009-11-17T19:46:00.000+02:00

esrik tin.
bakire
devrik
düşler
kumarbaz
kunta kinte
saksafon
cinsiyet
sicim
kruasan
kanepe
cinayet
kalleş
mahmure
devlet
râ
kirâze
uzut
muadil
susamuru
aliterasyon
angın
ukde
tuval
iskarpela
akordeon.

sessizlik ve boğumlar

2009-11-17T19:32:00.000+02:00

" 'savaş istiyoruz! '

En önce vuruldu
Bunu yazan. "

bertolt brecht

"güzelsin sevgilim
ama çok yakından!"

cemal süreya

raison d'étre

2009-11-16T18:06:00.000+02:00

hiçbir işi yarım bı

bir dişi aslanın yüreği

2009-11-14T18:23:00.000+02:00

bir sevgilim oldu.

tenleri sürekli birbirine değen aşıklardık. bilirdi ben hep aldatırdım. hep de aldatacaktım. pek ses etmezdi. kendisini hepsinden ayrı tutardım bilirdi. küçüğüm demem de ondandır. beni çocuk diye severdi. kızardım. derdi ki;

-çocuk kelimesine en çok çocuklar kızarmış çocuk!

aldırış etmezdim. sakınmazdım şımarıklıklarımı, ukalalıklarımı yanındayken. olabildiğince kendimdim onunla geçirdiğimiz vakitlerde. onun ne hissettiğini pek bilmezdim. çok konuşmazdık. ya aşk ederdik ya da bakışırdık. yemek yerdik birlikte pahalı otel lobilerinde. kısıtlıydı zaman ya da bana dört nala koşuyormuş gibi gelirdi. çok severdim onu. çok da severim.

tarçına bayılırdı. mis kokulu baharat. ben de severdim. elmalı turtalarımın hatrını hep sorardı. öyle çok isterdi ki;

"hayatımın tek hatası turta yapmayı öğrenmek!" derdim.

ben de içimden geldiği için ona pişirirdim. bir başkası için yemek pişirmek eziyet olsa da değer verdiklerim için neşe sebebimdi.

tiyatroya, arkadaşlara, sahillere giderdik.

geçmişten dolayı geleceği cezalandıran ahmak bir yapım var. ne bir yere bağlanabildim ne de bir yere gidebildim. köklerimi salmadım ve yalnız durdum ortamızda. tam da bu yüzden bir başkasına acı çektirmek için severken bile gidebilirim. fakat derdi ki ;

-bizi başkaları anlamaz. başkalarının aklı başkadır.

-peki öyleyse, dedim. çatlasın nar ve saçılsın hayatım yerlere..

hesapta hiçbir şeyi ciddiye almıyordum. bir zırhtı benimkisi.

insan hep çok sevilsin diye uğraşırmış. çok sevilince de ödü patlarmış. ben de kendimi koruyordum ve acı çekiyordum.

-korkacak bir şey yok, dedi. ben sana ne yapabilirim?

-çok şey, dedim.

günler geçti. geçti geçti. hırsla kapı çalındı. tarçınlı ıhlamur sarmıştı tüm evi. sakindim ve düşüncesizdim.

-biliyor musun? bir çocuk bir anneden dokuz ayda doğar. bir çocuk üç anneden üç ayda doğmaz!

ve gitti.

mare nostrum

2009-11-13T21:36:00.000+02:00

ilk defa denedim ve bu çıktı;

poppy seeds

sonra beğendim kurabiyelerini filanını falanını.

sonra ben hangisinden sonraki "sonraki blog"um acaba dedim. çok taktım buna. bildiğin gibi değil çocuk. ah dedim, içim yandı. kum tanesi bile yanımızda galaksiyi kucaklar dedim.

ha ha ha dedim.
ha ha ha.
hiç de komik olmayan bir şekilde ve hiç rahatımı bozmadan.
olduğun yerde durdum ve dedim ki;

ha ha ha.

benden küçük bir sevgilim vardı. fakültede birinci sınıftaydım o zamanlar. buluştuğumuzda avucuma dudaklarını bastırır öpmezdi. ben ise yine donuk ve huysuzdum. hiç unutmam bir kere eve döndüğümde annem;

"şuna bak öpüşmekten dudakları şişmiş."

demişti. utanmamıştım. öyle dolaba koşup buz da koymamıştım. e kadın haklıydı.
günler geçti ayrıldık. bak biz ayrıldık demiyorum. ayrıldık. biz diye bir şey hissetmemiştim ben yine. donuk ve huysuzdum. memnuniyet belirtisinden bihaber evrimimi tamamlamaya çalışıyordum. aman ne evrim!

ha evrim dedim. dedim de ne yapıyordur şimdi evren acaba?

evren bana oz büyücüsünün kitabını almıştı. hayatımda bana alınmasını dilediğim tek bir hediye kalmıştı artık geriye. onu da alırsam artık yaşamam için bir sebebiyetim kalmaz değil. sadece içimde hediye ukdesi kalmaz. ama ben o dilediğim ikinci hediyeyi başkasına almaya niyetlendim bu günlerde. etkilendiğim ve tanımadan değer verdiğim birine alacağım. -ah bak niyeti bozmuşum. direk almaya karar verdim az önce!-

ne anlatıyordum?

diyordu ki;

"en uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir
birbirini anlamayan."

can yücel.

ve biz bu ülkede paşalara ibne diyemediğimizden, ibnelere paşa deriz.

bi' dakika ya! diyecektim ki

hah tamam tamam! müsadenizle bir lavaboya..

içinde tarçın ve elmayı barındıran her şeyi yeme isteği

2009-11-13T21:16:00.001+02:00

sabah: meyveli müsli ve süt

öğlen: mercimek çorbası

akşama girmeden: 1 kaşarlı kruasan ve ıhlamur çayı

akşam: meyveli müsliyi ve sütü, mercimek çorbasını, 1 kaşarlı kruasanı istifra etmek.

gece: meyveli müsli ve süt

sabah: 1 kase yoğurt ve 1 elma

öğlen: domates çorbası

akşama girmeden: 1 adet sade kruasan ve yeşil çay ve limon aromalı ice tea

akşam: fırında patatesli tavuk ve yoğurt ve salata ve dumanı üstünde bulgur pilavı

gece: daha gelmedi.

raison d'étre -birki.-

2009-11-13T15:47:00.000+02:00

beklentilere ayak uyduramayan varlığım insanlara şizofren bir kahkaha atıverecekmiş gibi. bu beni bile ürkütüyor bazı zamanlarda.

silgiyi çok sık kullanmaya başladım,
izleniyorum.

solumdaki adam kendini teknoloji denen sıkıntıya koyvermiş. çalışanlar bağırışıyorlar işletmenin ayıbını. hiç böyle değil geldiğim yerde. hiç işletilen yerde müşterilerin yüzüne karşı bağırılır mı! gözüme kalemimin çatlakları ilişmeden önce camekanın dışında orta yaşlarda, renkli gözlü bir bey içeri girmek için önündekileri beklerken gözüme baktı, yoklarcasına.

sonra

sonra bu gün bir kitap bile aldım.

o adam çıktı şimdi, pantolonu da oldukça kirliymiş.

ben bu satırı yazmaya eğildiğimde mekanın önünden kimler geçti? -tam bu an sağımdan o beyefendi geçti.-

bardağının üzerinde uğur yazıyordu. uğurmuş. uğur'muş.

"sıra beklemekten gıcık kapıyorum. zaten vaktimiz kısıtlı, seni göremedim. oturamadık." kahve alamayan sevgili diğerine..

"dikkat edin gözünüze batmasın." otobüs şoförü şemsiyem için..

"hiç gizli örgüt bağı yoktu." vedat türkali..

"ılıktan soğuğa geçiş." ben deniz..

"ben ayrılıyorum." sakin ve çirkin çocuk.

"bi' imzanızı alabilir miyim?" yine deniz..

"kıza zaten dansçıymış." el ele tutuşan erkek sevgililer..

"neredeymiş???" kırmızılı beyazlı sarmal şekeri ısıran kız ısırmadan az önce..

""sen de şuraya otur." kendi ilk oturan bayan, erkek sevgilisine..

berrak sessizlik ve boğumlar

2009-11-13T15:31:00.000+02:00

ben sadece iyi bir insan olmak istedim.
o her zaman ve her yerde var.
sadece iyi bir insan.
sadece de değil.
iyi bir insan.

"bahçemizin halinden baharımı kıyasla"

ıslak pamuğun arasındaki kurufasulyeler.

2009-11-10T21:45:00.000+02:00

birinci bkz;

i'm not gonna teach your girlfriend how to dance with you.

birinci bkz;

sevdiğim bir cümle için yazılmış şarkıyı bende yarattığı büyüsü bozulmasın diye dinlemiyorum.dinlersem mutlaka bozulacak ve bir daha duymamayı ve aklımdan geçmemesini dileyeceğim. bunlarla uğraşmak istemem.

how to grow a woman from the ground?*

2009-11-09T18:51:00.000+02:00

bu bir uçurtmanın kaçışı

belki de değil.

bilmem, gökyüzünde aramak

doğru da değil.

*how?

ekspresyonizm.

2009-11-08T23:47:00.000+02:00

artık topukludur tercih!

insanlar otuz sekiz numaralı ayakkabımın altında ufacık kalıyorlar. halbuki sivri topuklu ayakkabılarımla nokta atışları yapabilirim. bu daha kolay! hoşcakal!

duygularınızla oynadığım için özür dilerim. özür dilediğim için özür dilerim. ki aslında bu da bir özür değil. kendimi kandırdığım için özür dilerim. çığlık atamadığım için özür dilerim. çığlık attırdığım için özür dilerim.

grşrz.

beren ve luthien.

2009-11-08T23:46:00.000+02:00

" Hevaa-yı aşk eser serde/ Efendim nerde, ben nerde! "

röprodüksiyon.

2009-11-08T23:10:00.000+02:00

..miş.

luthien ve beren.

2009-11-06T13:16:00.000+02:00

-niye bana uzak duruyorsun?

-anlamadım, dedi. nasıl yakın olacağız? aramıza o kadar gereksiz şeyleri tıkıştırıyorsun ki...

luthien.

2009-11-06T13:02:00.001+02:00

dudağımda ufacık bir ben'im olduğunu öpmeyen nereden bilecek ki!

unutmadan yazayım; sol elimin ağrısından gece uyuyamadığım gibi sabahın köründe uyandım. sebebi yine ağrısıydı tükenmek bilmeyen.

bu çaydanlıklarda arta kalan ılık sular bedenimi okşuyor. bir an için kadife içiyormuş hissiyle aldanıyor insan. ne fena.

gereksiz beklentiler içindeyim. tanrım hiç olmayacak şeyler!

ben neye ihtiyaç duyuyorum?

ben ne eşyaya, hangi anıya, hangi mahluka, hangi mesleğe, hangi bedene... sahip olursam tatmin olurum ki?

beni ne tatmin kılar? daha önceleri nasıl geçiyordu zaman? hep bir eksiklik, hep bir bunaltı tinimi saran. basitlikte yüzen içi boş cümlelerimle kimlerin beyinlerine imajlarımı salıkveriyorum? ve bunu niçin yapıyorum? sonucu, getirileri, götürüleri nedir? ne olacak yani?

salomé'ye mi özenti bir "suni" karakter inşaa ediyorum?

ben de mi küllerimden doğmaya meyillendim?

peki saf mıyım? yandığımda kimlere bulaşır korlarım? kimleri, daha başka kimleri yakarım?

ne saçma sapan bir sorgulama bu! kendimi bile kandırmaya çabalıyorum. kime bu onca eziyet? kimden öç alıyorum?

nereden geliyor bu belirsizliğin baş edilemeyen çirkin şehveti?

Âh ne süslü düşünceler bunlar!

ben koca bir ahmağım, kim ne derse desin!

"kendimi iyi hissetmiyorum." dedim.
"hemen buluşalım!" dedi.

luthien.

2009-11-04T21:07:00.000+02:00

saçlarımı şöyle geriye attığımda çok daha çekici olduğumu düşünüyordum, aynaya bakarken.
-niye böyle hassas sorular soruyorsun deniz

-hassa olduklarının farkında değilim

-*hassas

...

-pek de rahat olmayan bir yerden sana yazıyorum.

-kendini nasıl hissediyorsun?

-bağlanmaya gücüm yetmeyecek.

-en son ne zaman yetti ki! bile diyemiyorum. bu konuda sana isyan edemeyecek kadar bilgisiz bıraktın beni. hiç hatırlayamıyorum.

-canım sıkkın. boşluktan kaynaklı.

-O'na yalan mı söyledin?
-evet.
-bu gün focaccia yedin mi?
-bu belirsizlik beni tüketiyor! onları düşünmek beni tüketiyor!
-ben bir yere bakıp her yeri görüyorum.

namus ne renktir bilemedim.

2009-11-01T15:43:00.000+02:00

insan dediğinin namusu duygularıdır.

duygularını göz ardı edip de -en kolay iş hissettiğini inkar etmek-

sözlere güvenme cesareti gösteren herkes için ise namus;

zikredilen fikirlerdir.

ama dediğim gibi: kelimelere güveniyorsanız..

nezaketen yapılan eylemler hep aslolanlarından daha zoruma gitmiştir.

2009-10-25T23:30:00.000+02:00

-yani demem o ki boş beleş fikirlerle cephelerim çoğu zaman doldu taştı, olası durumlarda kustuklarımı yüzlerine sürmekten çekinmedim. fakat sizinkiler ne kadar bulandırsa da; kirlettikleri yer ancak görünebilir yerlerimdi.

biri* parçalara bölünüyor
yalnız uyuyarak yatağında
biri acıyı öldürüyor
tüm sessizliğin ortasındaki baharda
sonunda müthiş hızıyla uzaklara taşınıyor
biri heyecanlanıyor
bir kilisenin camında
beyaz güllerin arasındaki ise yakaladığı buketleri bir traktöre yediriyor, belki kendisi de bir hançerdir tüm saplantılara.

*unuttum sana yazdığım mektubun altına adımı yazmayı: belki hatırlarsın beni, senin çok eski bir çocuk hastalığınım kırk derece ateşte yattığın.

luthien.

2009-10-21T01:22:00.001+03:00

se.

2009-10-18T00:00:00.000+03:00

bazen alınganlaşırım
nerede olduğumu bilemem,
birkaç adım tökezler, yitik hissederim
kendimi.

tanıdığım herkes benden daha
uzun
daha zeki
daha müşfikmiş
gibi gelir bana,
ve daha az çirkin
elbette.

ama asla
uzun sürmez
bu ruh
hali.

etrafıma sıkı
bir bakış atarım,
çepeçevre
sert bir bakış
ve aklım başıma
gelir.

ama
bir süre
için
sadece.

i swear i recognize your breath.

2009-10-17T00:43:00.000+03:00

*

mistik kadın saçlarını at kuyruğu yapmış ve ensesini açmıştır. mistik erkek ise açılmış değil, enseyi "çıplak" görmektedir. kalenin aşağısından enseye attığı arzu oltasını kırmızılık yakalar ve bedenine hapsolur. sonrası enseye ufak, kaynayan bir et değer tenden önce. mistik adamdan buharlar fışkırır sonra tene. mistik kadın sadece açtır ve doymaya bakar. çember daralır ve mistik kadın ağır kumaşlardan örülü elbisesinden sıyrılır. çember daha da aralır ve mistik adam sandaletlerinden kurtulduğu an ipeği hisseder. mistikler kabarır ve bu görüntü aslında irite edicidir üçüncünün nezdinde.

*iyi geceler.
*bu arada
*söylemek istediğim bir şey var
*bu gece ki neşen, gözlerimi yokladı.
#efendim?
#ben ne söylediğini anladım, o'nun ne söylemek istediğini anlamadım.

i wanted to be wrong.

2009-10-16T18:27:00.000+03:00

parmakları bira kokuyor diye kimseyi sevmemezlik etmemiştin, sigara koksa bile aynı şey bu. sahi sen de yapardın ki bu gibi işleri.

sonra neden bilmem -zaten dünyanın en zor sorusu bu 'neden'-

bana o şarkıyı dinlettirdin. hiç bir şey diyesim kalmadı.

yüzüne dahi bakmadan sarıldım sana. o vedaydı işte. farkedemedin.

şimdi herkes beni arıyor o toplantıdan sonra.

sen, sen eski eşim;

o, o bana aşık eski bir dost;

fakülteden modern ilişki dostluklarının naftalinli insanları..

hatırlıyor musun korkuyordun. boşanana kadar ilişkiye girememiştik de boşanma davasının sonuçlanacağı hafta iyi olmuştun. yine de boşanmıştık. zaten de boşanmalıydık.

sonra dedim ya ilknur.. o sana dosttu, bana da aşık. kalemlerim hep bir başkasının kalem kutusundan çıkıyordu ya benim, ne paketleyici arkadaşlarımız varmış. ilknur da öyleydi. bir gece paketledik beni, aya gönderdik.

sahi saklıyor muydun bildiğini?

hiç bilemedim. hiç bilemez ki insan bu gibi şeyleri.

en kötüsü de kelimeleri fazla fazla sarfediyoruz. tükürür gibi. filmlerde de görüyorum bunu. sevmiyorum çok konuşkan bedenleri.

ne kadar aksi yöne kuvvet uyguluyoruz. bir gün, sadece bir gün ben de o sahneyi yaşarım umuyorum.

...ve bunu ne kadar yürekten dilesem azdır.

öyle cümleler kurulmuş ki; şu yaşımda tek kıskandığım o cümlelerin sahipleri. onları ben yazmalıydım. onları yazan ben olmalıydım.

-this one goes out to the one i love..d

2009-10-15T20:31:00.001+03:00

ah bu kadar etkilemesi, ne ahmakça küçüğüm.

işte ben O'yum bebeğim.

2009-10-15T20:23:00.001+03:00

2009-10-15T20:12:00.001+03:00

müsait bi' yerde.

2009-10-14T20:25:00.000+03:00

dvorak dinlerken aklıma "ucuz etin yahnisi.." geliyor. "devamı neydi yahu?" devamını hatırlayamıyorum. ucuz etin yahnisi kalıyor beynimde. döndürüp döndürüp içimden söylüyorum. "ucuz etin yahnisi.. " diyorum. "ucuz etin yahnisi..

şimdi küçüğüm, ben van'da yaşayan biri, Deniz'e aşık. Deniz kendine aşık. egoları var, mavisi var, dalgası var; tehlikelisi, güvenlisi var. bir de ben varım. ben van'da yaşayan biri, Deniz'e aşık. hep van'da yaşayan biri, sonradan aşık. fakat bu Deniz ile öyle post-modern bir dostluğumuz var ki o hep modernizme bencilliğiyle ödüller yağdırıyor. onun bazı davranışları tuzu olup modern dostluğumuzu sosluyor. öylesine modern ki, babamın intihar ettiği gün buluşmamıza gidemediğim için beni cezalandırıyor sonraki günlerde ve daha sonraki gü..

şimdi küçüğüm, ben van'da yaşayan biri, Deniz'e aşık. Deniz kendine aşık. egoları var, mavisi var, dalgası var; tehlikelisi, güvenlisi var. bir de ben varım. ben van'da yaşayan biri, Deniz'e aşık. hep van'da yaşayan biri, sonradan aşık. fakat bu Deniz ile öyle post-modern bir porno hayatımız ki o hep modernizmine yeni kamaların sutralarını önüme koyuyor. sonra benim dediğime geliniyor. yani bir başka deyişle Üç Kuruşluk Opera'da bahsi geçen olaya; "mutluluğun peşinden fazla hızlı koşarsan, onu sollayabilirsin, mutluluk arkada kalabilir." sonra mutsuzluk başlar mutluluğun es bile geçmediği ten şehirlerimizde. "mistik deniz" kendini es geçer ve bedenine hapsolur. sonra beni cezalandırır, sonraki günlerde ve daha sonraki gü..

"özne her zaman fazla ağır ya da fazla hızlıdır, hiçbir zaman arzusunun nesnesiyle aynı hızı tutturamaz. "Normal" aşk hikayesinin yaklaştığı ama hiçbir zaman ulaşamadığı ulaşılmaz\yasak nesne -cinsel edim- ancak gizlenmiş, işaret edilmiş, "uydurma" olarak vardır. onu "gösterdiğimiz" anda, büyüsü bozulur, "fazla ileri gitmişizdir." Yüce Şey yerine, kaba, ahlı ohlu bir çiftleşmeyle kalakalırız.

tam cümleyi bitiriyorum, bir daha başa dönmüyorum. hata yapmak, bencilliğimin önüne geçmek istemiyorum sana yazarken.